Beauty and the Beast

Μ’ αυτά και με κείνα λοιπόν φτάσαμε από τις κλασικές ταινίες της Disney στις ταινίες που ανήκουν σε μια περίοδο που ονομάζεται Αναγέννηση της Disney (Disney Renaissance) που ξεκίνησε το 1989 με τη Μικρή Γοργόνα και έφτασε στο τέλος της με τον Ταρζάν το 1999, έχοντας γυρίσει συνολικά 10 ταινίες (ανάμεσα σ’ αυτές ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Λιονταριών που θα αναφερθούμε εκτενέστερα σε μετέπειτα άρθρα αλλά και η Ποκαχόντας, ο Ηρακλής, η Μουλάν και η Παναγία των Παρισίων)

Το συγκεκριμένο άρθρο είναι αφιερωμένο σε μια πολύ όμορφη και μαγευτική ταινία (όπως όλες άλλωστε…) με ένα εξίσου πολύ καλό soundtrack! Η ταινία Πεντάμορφη και το Τέρας, Beauty and the Beast αγγλιστή, καθώς και το ομώνυμο τραγούδι είναι αγαπημένα και πολυβραβευμένα. Η ταινία έχει κερδίσει Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας και το τραγούδι έχει βραβευτεί με το Όσκαρ του 1992 για το καλύτερο τραγούδι ταινίας ενώ βρίσκεται και στη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια από ταινίες όλων των εποχών στη 62^η θέση (ερμηνευμένο πολύ όμορφα από την Angela Lansbury)!

Ο πρόλογος της ταινίας παρουσιάζεται σαν μια σειρά από βιτρό.
Εδώ βλέπουμε το βιτρό με το κάστρο του πρίγκιπα/τέρατος

Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης που όμως είναι αρκετά διαφορετική από τις άλλες της Disney… Σε όλες τις προηγούμενες η εκάστοτε πριγκίπισσα ερωτεύεται τον όμορφο πρίγκιπα με μια ματιά και μετά από πολλά πολλά βάσανα καταλήγουμε στο πολυπόθητο happy end! Αντίθετα σ’ αυτή την ιστορία, που βασίζεται στο γαλλικό παραμύθι της Jeanne-Marie Le Prince de Beaumont με τίτλο La Belle et la Bête, η εν λόγω κοπέλα (που δεν είναι πριγκίπισσα) θυσίασε την ελευθερία της για να μπορέσει να σώσει τον πατέρα της από το τρομακτικό Τέρας. Με κατεστραμμένη την ψυχολογία της μένει κλεισμένη σε ένα δωμάτιο στον πύργο ενώ προσπαθεί να αποφεύγει όσο γίνεται το άσχημο και ανάγωγο Τέρας. Τσούκου-τσούκου όμως, με τη βοήθεια όλου του προσωπικού του πύργου (δηλαδή ενός κηροπηγίου, ενός ρολογιού και μιας τσαγέρας…) το Τέρας μαλακώνει κι έτσι η κοπέλα αρχίζει να βλέπει την πιο μαλακή και ευαίσθητη πλευρά του!

Η επιρροή της ιστορίας στο χώρο της μόδας

Δύο άνθρωποι (βασικά ένας άνθρωπος κι ένας πρώην άνθρωπος, νυν Τέρας) που φαίνονται εντελώς αταίριαστοι άρχισαν να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον και να βλέπουν πως δεν διαφέρουν και τόσο! Έτσι δεν γίνεται όμως και στην πραγματικότητα; Αυτό που αρχικά σε ενώνει με τον άλλο δεν είναι πάντα ικανό να σας κρατήσει και μαζί! Η εξωτερική ομορφιά και η πρώτη εντύπωση είναι η κίνηση που ενώνει δύο κομμάτια… Αντίθετα η εσωτερική ομορφιά και η απλότητα είναι η κόλλα που μπορεί να κάνει αυτά τα δύο κομμάτια να μην ξεκολλήσουν ποτέ! Η Belle (η κοπέλα) δεν περίμενε ποτέ πως θα ερωτευτεί το Τέρας αλλά τελικά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πως θα αντιμετωπίσεις κάποιον αν δεν στηρίζεσαι μόνο σε όσα βλέπουν τα μάτια σου! Και μην ξεχνάμε πως διάλεξε το ευαίσθητο Τέρας (που έγινε εν τέλει γιατί στην αρχή ήταν πολύ κόπανος…) και αρνήθηκε τον - σύμφωνα με την ταινία - όμορφο Gaston που την πολιορκούσε!

Η αγάπη της Belle λοιπόν στάθηκε ικανή να μεταμορφώσει το Τέρας αρχικά εσωτερικά και στο τέλος και εξωτερικά, ξαναπαίρνοντας την πραγματική του μορφή, ενός όμορφου πρίγκιπα! Βέβαια εδώ πρόκειτε για ένα παραμύθι και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν έτσι απότομα εξωτερικά αλλά πιστέψτε με… Αν αλλάξεις μέσα σου τότε αυτό που θα βλέπουν οι άλλοι θα είναι αυτό που είσαι στη ψυχή σου! Είσαι αυτό που είσαι και πρέπει να είσαι περήφανος γι’ αυτό! Ακόμα κι αν μην συνοδεύεται από το ανάλογο περιτύλιγμα…

Μα ούτως ή άλλως το περιτύλιγμα το πετάμε… Το εσωτερικό του πακέτου είναι που κρατάμε!!! ;-)

Everybody Wants to be a Cat

Κατά την άποψη μου οι δημιουργοί της Disney είχαν τα κέφια τους όταν δημιουργούσαν την ταινία «Οι Αριστόγατες»! Μάλλον έχει να κάνει και με το γεγονός πως είναι η τελευταία ταινία που έγκρινε και επιμελήθηκε ο ίδιος ο Walt Disney παρόλο που πέθανε προτού προβληθεί η ταινία! Πάντως πρόκειται για μια ταινία που όλοι όσοι την είδαν την αγάπησαν αμέσως! Χρώματα, ζωηράδα, πολλή διάθεση και πάνω απ’ όλα τρελή τρελή μουσική! Το συγκεκριμένο τραγούδι τραγουδιέται από την πολυεθνική τζαζ μπάντα των αλητόγατων… Όλοι γάτοι εργένηδες που χαίρονται την ελευθερία τους και το γλεντάνε!!

Ο Αμερικάνος με την τρομπέτα, ο ιταλός με το ακορντεόν, ο άγγλος με το μακρύ μαλλί και την κιθάρα, ο ρώσος με το κοντραμπάσο και ο κινέζος στα πλήκτρα είναι τα μέλη της μπάντας και φυσικά με τον Θέμο τον μάγκα (Thomas O’Malley στα αγγλικά) στα φωνητικά! Μέσα στο “παλατάκι” τους παίζανε τα τραγούδια τους και ζούσαν τη ζωή τους! Πράγμα εντελώς διαφορετικό από αυτό που έκαναν οι αριστόγατες, (τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας μας)! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Η μπάντα των Αλητόγατων!!!

Η Λαίδη, η Μαρί, ο Τουλούζ και ο Μπερλιόζ είναι τέσσερις γάτες που ζουν με μια πολύ πλούσια κύρια των Παρισίων! Η ζωής τους έρχεται τούμπα όμως όταν η πλούσια κυρία αποφασίζει να κάνει τη διαθήκη της και να τα αφήσει όλα στα γατάκια της, μέχρις ότου να πεθάνουν και έπειτα όλα θα περιέλθουν στον πιστό της υπηρέτη Έντγκαρ! Τυφλωμένος από την απληστία, ο Έντγκαρ απαγάγει τα γατιά και τα εγκαταλείπει μακριά από το Παρίσι ολομόναχα! Κι έτσι οι 4 αριστόγατες πρέπει να βρουν μόνες τους το δρόμο του γυρισμού και να επιβιώσουν σε μια πραγματικότητα που δεν είχαν φανταστεί ποτέ! Βέβαια έχουν τη βοήθεια ενός αλητόγατου που συναντάνε τυχαία, του Θέμου του μάγκα, ο οποίος εκτός από βοήθεια τους προσφέρει και την ευκαιρία να γνωρίσουν και ένα άλλο τρόπο ζωής!

Οι αδερφές Gable, οι τρομερές χήνες!

Και εδώ είναι που μπαίνουν οι αλητόγατοι! Κάτι τόσο διαφορετικό για τις αριστόγατες που μέχρι πρότινος ακούγανε μόνο Μπετόβεν και Μότσαρτ! Βέβαια δυστυχώς αριστόγατες και αλητόγατους συναντούμε σχεδόν καθημερινά στη ζωή μας… και δεν μιλάω για τετράποδα, αλλά για δίποδα! Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κλεισμένοι στα μικρά τους χρυσά κλουβιά και νομίζουν πως ζούνε. Η ζωή όμως δεν είναι μέσα… η ζωή είναι εκεί έξω! Κάνε κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανες χθες, κάνε κάτι που θα σε κάνει να αισθανθείς καλά αρκεί να μην είσαι όλη την ώρα μέσα! Οι αριστόγατες ήταν υπό την προστασία της Madame, αλλά μόλις βγήκαν από τον πύργο είδαν και έζησαν πολύ περισσότερα πράγματα! Να φανταστείτε γνώρισαν μια μπάντα αλητόγατων, δύο εγκλέζες χήνες, τον θείο τους τον μεθύστακα και φυσικά τον Θέμο που έμελε να γίνει κάτι σαν ο πάτερ φαμίλια!!

 Δεν είναι κρίμα να τα χάνουμε όλα αυτά; Γιατί όπως λέει και το τραγούδι το να είσαι γάτα (στη δική μας περίπτωση άνθρωπος) σημαίνει ότι μπορείς και πρέπει να χαίρεσαι τη ζωή, να τραγουδάς, να γλεντάς και με λίγα λόγια να ζεις!

Γι’ αυτό ακούστε το τραγούδι και πάρτε απόφαση να βγείτε από το σπίτι πριν να είναι αργά! Γιατί παντού υπάρχει ένας …Ένγκαρ! Και μπορεί οι αριστόγατες να στάθηκαν τυχερές αλλά δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί! ;-)

Bella Notte

Και μ’ αυτά και με κείνα, περνάμε σε ένα τρομερό ειδύλλιο!!! Ε ναι λοιπόν, μιλάμε για την ταινία «Η Λαίδη κι ο Αλήτης»! Παρόλο που όταν βγήκε στους κινηματογράφους δέχτηκε αρκετές κριτικές θεωρείται μια από τις πλέον κλασικές και έχει αγαπηθεί από όσους την έχουν δει (ή έτσι τουλάχιστον πιστεύω!)

 

Δεν πιστεύω πως αναρωτιέστε από πια σκηνή είναι το συγκεκριμένο κομμάτι; Ποια είναι η πιο γνωστή και χιλιοπαιγμένη σκηνή από την ταινία;!;!;! Ε φυσικά η σκηνή με τη μακαρονάδα! Μια από τις πιο γνωστές και πιο τρυφερές σκηνές αγάπης που ακόμα και σήμερα γυρίζονται αρκετές διασκευές της (ακόμα και στο sequel της ίδιας της ταινίας)! Μιλάμε για ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, ερμηνευμένο εξαιρετικά από τους 2 ιταλούς μάγειρες στο ρεστοράν! Μιλάει για μια όμορφη νύχτα, μια μοναδική νύχτα που ονομάζεται Bella Notte! Και αυτή τη νύχτα πρέπει να είσαι δίπλα-δίπλα στο άτομο που αγαπάς και να τον/την κοιτάς στα μάτια!

Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντα συγκινούμε, όσα χρόνια κι αν περάσουν! Γιατί ο έρωτας είναι σαν το καλοκαιρινό μπουρίνι! Έρχεται ξαφνικά, έχει μικρή διάρκεια και πολύ μεγάλη ένταση! Το ίδιο ξαφνικά με το πώς γνωρίστηκαν αυτά τα δύο σκυλιά… το θηλυκό αριστοκρατικό αμερικάνικο cocker spaniel και το αρσενικό αδέσποτο Schnauzer! Όταν εκείνη τον είχε ανάγκη εκείνος εμφανίστηκε από το πουθενά και τη βοήθησε! Μπορεί να είναι λιγάκι κλισέ αλλά είναι από τα ωραία κλισέ βρε παιδί μου! Που χαίρεσαι να τα βλέπεις…

Η πιο κλασική σκηνή από την ταινία!!!

Δικαίως άλλωστε έχει μπει στη λίστα με τις 100 καλύτερες ιστορίες αγάπης όλων των εποχών στη θέση 95! Ο ρομαντισμός εκπέμπεται από παντού… Από τα μάτια τους, από τις κινήσεις τους, από τη μουσική, από τη ζήλεια της Λαίδης απέναντι στις άλλες σκυλίτσες (στην Τρίξι, στη Λούλου, στη Φίφι και στη Ροζίτα Τσικίτα Χουανίτα Τσιουάουα). Είχα πολύ καιρό να τη δω αυτή την ταινία και χαίρομαι πολύ που με αφορμή αυτό το άρθρο την ξαναείδα μιας και την κατατάσσω στις προσωπικές μου αγαπημένες!

Όπως βέβαια προείπα πολλοί κριτικοί βαθμολόγησαν αρνητικά την ταινία καθώς υποστήριξαν πως τα σκυλιά ήταν όλα στο μέγεθος ιπποπόταμων (όταν την ξαναείδα το πρόσεξα κι εγώ και όσο κι αν με πληγώνει που το λέω… όντως για σκυλιά παραείναι μεγαλόσωμα [καλά τι τα ταΐζανε;])  και πως οι τα σχέδια δεν ήταν τόσο καλά όσο των άλλων ταινιών της Disney! Γι’ αυτό το δεύτερο δε συμφωνώ αλλά εντάξει, Δημοκρατία έχουμε, λέει ο καθένας τη γνώμη του… Χωρίς φόβο… και με πολλλλύ πάθος (όπως και στην ταινία άλλωστε)!

Αλλά εντάξει μην περιοριζόμαστε μόνο στο ειδύλλιο… Η ταινία δείχνει πως μπορεί να αισθάνεται κάθε πρωτότοκο παιδί! Γιατί παρόλο που η Λαίδη ήταν σκυλίτσα αισθάνθηκε παραμελημένη όταν επρόκειτο να γεννηθεί το μωρό και ζήλευε όπως ζηλεύει ένα παιδί όταν βλέπει ότι οι γονείς του φροντίζουν περισσότερο το μικρό του αδερφάκι! Όπως βέβαια κάθε μεγάλος/η αδερφός/ή, έτσι και η Λαίδη φρόντιζε το μωρό και το αγαπούσε πάρα πολύ, με αποκορύφωμα την εξόντωση του αρουραίου που ήθελε να μπει στο δωμάτιο του μωρό και έκανε τα πάντα για να το αποτρέψει!

Αν και δεν έχει πολύ γνωστή μουσική, το soundtrack της ταινίας βαθμολογήθηκε στο Rhapsody ως ένα από τα καλύτερα soundtrack όλως των εποχών της Disney και της Pixar! Για μένα πάντως (και θέλω να πιστεύω και για πολλούς άλλους) αυτή η ταινία και αυτό το τραγούδι κατέχουν και ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου… Γιατί μην ξεχνάτε… σαν θέλει η Λαίδη κι ο Αλήτης, τύφλα να ’χει ο μπόγιας ο κοπρίτης!!! ;-)

When You Wish Upon a Star

Τρυφερή και γλυκιά η ταινία «Πινόκιο», έπρεπε (έτσι για τους τύπους) να έχει και το ανάλογο soundtrack. Και τότε είναι που δημιουργήθηκε αυτό το απίστευτο κομμάτι! Ένα κομμάτι το ίδιο μαγικό με την ταινία! Και μη μου πείτε πως υπάρχει κάποιος που δεν του αρέσει ο Πινόκιο; Το ξύλινο αγόρι που ύστερα από την ευχή του δημιουργού του, του Τζεπέτο, πήρε ζωή! Μόνο που για να μπορέσει να ολοκληρωθεί η ευχή και να γίνει κανονικό αγόρι και όχι απλώς μια ξύλινη κούκλα που μιλάει, ο Πινόκιο πρέπει να δείξει εμπράκτως την ειλικρίνειά, τη γενναιότητά και την ανιδιοτέλεια του!

Δυστυχώς όμως οι πειρασμοί είναι πάρα πολλοί και για να μπορέσει να τα καταφέρει η καλή νεράιδα του δίνει και συνείδηση, με τη μορφή ενός γρύλου, του Τζίμινι, ο οποίος ακολουθεί τον Πινόκιο και τον συμβουλεύει! Μόνο που όπως και εμείς τα παιδιά, έτσι και ο Πινόκιο, δρα παρορμητικά και χωρίς συνείδηση και ενδίδει εύκολα στους πειρασμούς… Έτσι καταλήγει φυλακισμένος από έναν άπληστο μαριονετοπαίχτη που χρησιμοποιεί τον Πινόκιο για να πλουτίσει, από κει δραπετεύει και βρίσκεται στο Νησί της Χαράς, όπου πάνε τα άτακτα παιδιά και συμπεριφέρονται αλλοπρόσαλλα σαν γαϊδούρια (με αποτέλεσμα να μεταμορφώνονται σε γαϊδούρια) και τέλος στην κοιλιά μιας φάλαινας (κατά κόσμον «Τέρας») για να βρει και να σώσει τον πατέρα του τον Τζεπέτο!

O Τζίμινι Γρύλος, η "συνείδηση" του Πινόκιο!

Αυτή η ταινία όχι μόνο διηγείται αλλά και διδάσκει! Ουσιαστικά δεν είναι μόνο ο Πινόκιο αλλά όλα τα παιδιά που πρέπει να μάθουν κάποια βασικά πράγματα για τη ζωή! Κανείς δεν γεννιέται με συνείδηση και μέχρι να την αποκτήσουμε είμαστε σαν κούκλες… κάνουμε ότι θέλουν οι άλλοι χωρίς όμως να θέλουμε να βλάψουμε κανένα! Γι’ αυτό και η νεράιδα συγχώρεσε το πρώτο λάθος του Πινόκιο και του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να αποδείξει πως αξίζει να γίνει κανονικό αγόρι! Επίσης όπως και ο Πινόκιο έτσι και όλοι, πολλές φορές στη ζωή μας έχει χρειαστεί να πούμε ψέματα! Με τη μόνη διαφορά πως όποτε ο Πινόκιο έλεγε το παραμικρό ψέμα η μύτη του μεγάλωνε. Όπως όμως είπε η νεράιδα «ένα ψέμα όλο μεγαλώνει και μεγαλώνει μέχρι που φαίνεται τόσο καθαρά όσο και η μύτη του»!!!

Αμάν! Ξεχάστηκα! Ας μιλήσουμε και για το τραγούδι! Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο στον γερο-Τζεπέτο ο οποίος ήθελε με όλη του την καρδιά να γίνει αυτή η κούκλα που ονόμασε Πινόκιο πραγματικός άνθρωπος! Ευχήθηκε λοιπόν στο (όπως είπε) Αστέρι των Ευχών (σημείωση: το ίδιο αστέρι εμφανίζεται και στην ταινία The Princess and the Frog [2009], επίσης της Disney, στην οποία αποκαλείται Evening Star) αλλά ποτέ δεν πίστευε πως η ευχή του θα γινόταν πραγματικότητα! Οι στίχοι του τραγουδιού όμως το λένε ξεκάθαρα… πως αν εύχεσαι κάτι με όλη σου την καρδιά τότε ό,τι και να ζητήσεις είναι πιθανό!

Όπως και να ’χει πρόκειται για ένα πανέμορφο τραγούδι, το οποίο όχι μόνο κατέχει την 7^η θέση στα 100 καλύτερα τραγούδια από ταινίες (που όπως προείπαμε το Someday my Prince Will Come από τη Χιονάτη βρίσκεται στην 19^η θέση) αλλά πήρε και το 1940 το Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού και χρησιμοποιείται έως και σήμερα σαν σύμβολο της Disney (μιας και σε όλες τις μετέπειτα ταινίες το αρχικό σήμα της Disney πέφτει συνοδεία αυτού του τραγουδιού)!!

Όπως καταλάβατε μπορώ να σας μιλάω με τις ώρες γι’ αυτό το τραγούδι αλλά πρέπει να σταματήσω εδώ! Οπότε λοιπόν την επόμενη φορά που θα δείτε το πιο φωτεινό αστέρι στον ουρανό ένα βράδυ (προσέξτε μην είναι κανένα αεροπλάνο και πάει στράφι η ευχή!) κάντε μια ευχή με όλη σας την καρδιά!! Ακόμα και το πιο τρελό πράγμα! Που ξέρετε, μπορεί και να βγει αληθινό… Αλλά μην ξεχνάτε, για να γίνει όντως πραγματικότητα πρέπει να είστε γενναίοι, ειλικρινείς και ανιδιοτελείς!! Αλλιώς μπορεί να μην πιάσει! ;-)

Someday My Prince Will Come

Η πρώτη ταινία του Walt Disney και γενικά η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλης διάρκειας που γυρίστηκε ποτέ! Και αν με ρωτάτε εμένα αποτελεί ένα αριστούργημα! Αξέχαστες εικόνες, τρομερή μουσική, παραμυθένια ατμόσφαιρα και αυτή η “μυρωδιά” του κλασικού σε κάνει να την ερωτευτείς την ταινία! Πρόκειται για ταινία που έθεσε τον πήχη για όλες τις υπόλοιπες πριγκιποπαραμυθοιστορίες (όπως μ’ αρέσει να τις λέω)! Σκηνές που τις ξαναβλέπεις σε αρκετά παραμύθια, όπως το δηλητηριασμένο μήλο, η κακιά μάγισσα, το φιλί της αληθινής αγάπης, ο πρίγκιπας στο άσπρο άλογο και άλλα πολλά προήλθαν από αυτή την ταινία που δικαίως κατέχει μια θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ στην Αμερική (και συγκεκριμένα είναι μία από τις δύο ταινίες κινουμένων σχεδίων που υπάρχουν στη λίστα)! Επιπλέον πήρε και Όσκαρ καλύτερης ταινίας! Με τη μόνη διαφορά ότι δεν απονείμανε στον Disney μόνο ένα αγαλματάκι αλλά 8! Ένα κανονικό και άλλα 7 μινιατούρες (που συμβόλιζαν τους 7 νάνους)!

Ο Walt Disney παρέλαβε τα 8 Oscar από τη μικρή ηθοποιό  Shirley  Temple

Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι στη σκηνή που η Χιονάτη λέει στους νάνους «μια ιστορία… λιγάκι ερωτική» όπως έλεγε κι ο Ντροπαλός νάνος! Ουσιαστικά μέσα απ’ αυτό το τραγούδι περιγράφει τη δική της ιστορία με το πριγκιπόπουλο που γνώρισε στην αρχή της ταινίας στο πηγάδι του παλατιού εκεί που τραγουδούσε. Πραγματικά είναι πάρα πολύ ωραίο και μελωδικό τραγούδι που κι αυτό με τη σειρά του σαν την ταινία κατέχει μια θέση στη λίστα με τα 100 καλύτερα τραγούδια από ταινίες! Και μάλιστα τη 19^η θέση!! Όχι κι άσχημα μπορώ να πω… Αλλά πραγματικά πρόκειται για ένα τραγούδι με τρομερή μελωδία που έχει χαραχτεί στη μνήμη όλων σαν το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι της ταινίας!

 Βέβαια το κομμάτι εμφανίζεται και σε άλλες στιγμές στην ταινία, όπως στη στιγμή που η Χιονάτη, μόνη της στο σπίτι, κάνει μια πίτα με τη βοήθεια της πανίδας του δάσους αλλά και στο τέλος που ο πρίγκιπας παίρνει τη Χιονάτη για να πάνε στο κάστρο του! Εδώ υπάρχει μια μικρή διχογνωμία… πολύ υποστηρίζουν πως η Χιονάτη ουσιαστικά στο τέλος της ταινίας πεθαίνει! Και δεν μπορώ να πω πως έχουν και άδικο… Όταν είχα δει την ταινία σαν παιδί κι εγώ κατάλαβα πως την πήρα για να πάνε στο κάστρο του. Όταν όμως το ξαναείδα με προβλημάτισε το πώς φαινόταν το κάστρο… Ήταν χρυσό και μέσα στα σύννεφα… Σαν να είναι το βασίλειο των ουρανών ένα πράγμα! Δεν ξέρω για σας αλλά με άρχισα να το ξανασκέφτομαι!

Η τελευταία σκηνή και η όψη του "Κάστρου"

Και έπειτα το φιλοσόφησα… Μήπως ουσιαστικά οι νάνοι όταν ξύπνησε η Χιονάτη και έδειχναν χαρούμενοι ήθελε απλώς να δείξει πως κατάφεραν να ξεπεράσουν το χαμό της; Δεν ξέρω τι να υποθέσω… Το μόνο σίγουρο είναι πως όποιο και να είναι το πραγματικό τέλος της ταινίας, μιλάμε για ένα κλασικό αριστούργημα της Disney, αυτό που δημιούργησε τον όρο Disney Classic και κατέχει ακόμα και σήμερα την πρώτη θέση στην καρδιά όλων των φαν των κλασικών ταινιών!

Γιατί παρόλο που πρόκειται για μια ταινία με όχι και πολύ ιδιαίτερη υπόθεση (μιας και πλέον το συγκεκριμένο στόρι θεωρείτε κλισέ) για την εποχή ήταν πρωτοποριακό και πρωτότυπο! Και μην ξεχνάμε το μήνυμα που περνάει πως τη ματαιοδοξία μας την πληρώνουμε ακριβά… Όπως η κακιά μάγισσα που έκανε τα πάντα για να είναι η ωραιότερη στο βασίλειο! Γιατί όχι μόνο πέθανε αλλά πέθανε και σαν κακάσχημη γριά!! Γι’ αυτά και αλλά και για άλλα πολλά αυτή η ταινία μπορεί να λυγίσει και τους πιο απαιτητικούς σινεφίλ. Μπορεί να λυγίσει τον κάθε… Γκρινιάρη νάνο!!! ;-)

Ο Μουσικός Κόσμος της Disney

Το παλιό σήμα της Disney

Μπήκε με το καλό και ο Σεπτέμβρης και ξεκινάμε καινούριο κύκλο άρθρων! Με θεματικό κύκλο κλείσαμε, με θεματικό κύκλο θα ξεκινήσουμε! Από τα τραγούδια χωρισμού (που έλαβα μερικά απειλητικά μηνύματα να μην ξαναδημοσιεύσω τέτοια τραγούδια…) περνάμε σε μια πιο ανάλαφρη, πιο γλυκιά και πιο «κλασική» κατηγορία! Τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε και χιλιοτραγουδίσαμε μέσα από τις ταινίες της Disney!

  

Το καινούριο σήμα της Disney

Πρέπει να ομολογήσω πως τον τελευταίο καιρό με είχε πιάσει ένα κάτι σαν παράπονο… Ήθελα πάρα πολύ να βρω τις παλιές κλασικές ταινίες της Disney μεταγλωττισμένες όμως στα ελληνικά! Έχω βλέπετε τις κασέτες αλλά δεν έχω το βίντεο.. (μας φάγανε τα DVD)! Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να έχεις φτάσει στην πηγή και να μην πιείς νερό επειδή δεν φτάνεις! Τελικά μ’ αυτά και μ’ εκείνα κατάφερα να τις βρω και μπορώ να πω πως ολόκληρο το καλοκαίρι το πέρασα παρέα με τη Λαίδη και τον Αλήτη, τον Πινόκιο, τη Σταχτοπούτα, την Άριελ, τον Ρομπέν των δασών, τον Πίτερ Παν, την Ποκαχόντας, τον Αλαντίν και πολλούς πολλούς άλλους που μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ!!

Και λοιπόν βλέποντας όλες αυτές τις ταινίες κατέληξα σε κάτι που όταν ήμουν μικρός δεν είχα προσέξει…(γιατί σαν παιδί θαμπώνεσαι από τα χρώματα και τις εικόνες και ξεχνάς τη μελωδία και γενικά τους ήχους)! Όλες οι ταινίες της Disney έχουν πολύ όμορφη μουσική επένδυση και κάθε τραγούδι ή μελωδία είναι εξαιρετικά προσεγμένη! Τι να πρωτοθυμηθώ… τη μουσική καθώς ο Πόγκο ψάχνει μανιωδώς την Πέγκι στο Regent’s Park; Τη μουσική καθώς η Λαίδη πάει να πάρει να την πρωινή εφημερίδα; Τη μουσική καθώς οι αδερφές Gable από τις Αριστόγατες περπατάνε με το περίφημο “βάδισμα χήνας”; Αχ είναι τόσα πολλά! Και δεν πρόλαβα να μιλήσω καν για τα τραγούδια!!!

Η επέτειος των 50 ταινιών γυρισμένων εξολοκλήρου στα στούντιο της Walt Disney

 

Είναι αλήθεια πως μεγαλώσαμε αλλά πως μπορείς να αντισταθείς σε μια ταινία όπως αυτές τις κλασικές με τις οποίες μεγαλώσαμε; Πολλοί δεν καταδέχονται να τις δουν γιατί πιστεύουν πως το ότι έχει μεγαλώσει σημαίνει υποχρεωτικά ότι αλλάζουν όλες σου οι συνήθειες! Η καλές ποιοτικές ταινίες όπως είναι αυτές της Disney είναι διαχρονικές και όσες φορές και να τις δεις, όσα χρόνια και να περάσουν, δεν υπάρχει περίπτωση να μην συγκινήσουν και να μη σε πάνε χρόνια πίσω… Στα χρόνια όπου οι παιδικές ταινίες ήταν απλώς αριστουργήματα, κινηματογραφικά διαμαντάκια!

Από μερικά λοιπόν απ’ αυτά τα κινηματογραφικά διαμαντάκια βρήκα και διάλεξα μερικά τραγούδια τα οποία θα σχολιάσω και φυσικά θα παινέψω!! Τα τραγούδια είναι τα ακόλουθα:

1)     Someday my Prince Will Come – Snow White and the 7 Dwarfs (1937) [Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι]

2)     When you Wish upon a Star – Pinocchio

(1940) [Ο Πινόκιο]

3)     Bella Notte – Lady and the Tramp

(1955) [Η Λαίδη κι ο Αλήτης]

4)     Everybody Wants to Be a Cat – The Aristocats

(1970) [Οι Αριστόγατες]

5)     Beauty and the Beast – Beauty and the Beast

(1991) [Η Πεντάμορφη και το Τέρας]

6)     Prince Ali – Aladdin

(1992) [Αλαντίν]

7)     Hakuna Matata – The Lion King

(1994) [Ο Βασιλιάς των Λιονταριών]

Special: Summer Nights

Καλοκαιράκι και σκέφτηκα να γράψω εκτάκτως ένα αρθράκι για όλους εμάς που καλοκαιριάτικα ξεμείναμε στις πόλεις μας για τον οποιοδήποτε χ, ψ λόγο (που δυστυχώς οι περισσότεροι είναι οικονομικοί)… Αλλά ας περάσουμε στο τραγούδι μας! Σας πηγαίνω πολλά χρόνια πίσω όταν ο John Travolta έχτισε το μοντέλο του μάγκα/παιδαρά αλλά με ευαισθησίες ενώ η Olivia Newton John έδειξε πόσο σέξι μπορεί να σε κάνει η αθωότητα και η χαριτομενιά. Και φυσικά μιλάω για την ταινία σταθμό Grease και το κομμάτι “Summer Nights”!!!

Α όλα κι όλα, το Grease είναι μιούζικαλ με το Μ κεφαλαίο!! Χορός, τρομερά τραγούδια, κέφι και με τους Travolta και Newton-John στα καλύτερά τους! Το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύεται στην αρχή της ταινίας όταν ο Danny (Travolta) και η Sandy (Newton-John) μιλάνε ο ένας για τον άλλο στους συμμαθητές τους! Άντρες και γυναίκες… τα δερμάτινα γιλέκα και οι ροζ κυρίες! Όλοι μαζί τραγουδάνε για το πώς περάσανε ο Danny και η Sandy στις διακοπές τους! Αγόρι γνωρίζει κορίτσι, αγόρι φιλάει κορίτσι, αγόρι αφήνει κορίτσι.. Εντάξει δεν έγινε κι έτσι αλλά στο περίπου!

 

Τα δερμάτινα γιλέκα (άντρες)...

Το τραγούδι αυτό έχει όμως και πολλές αλήθειες! Κατ αρχήν δεν μπορείς να καταλάβεις πως περάσανε στις διακοπές τους! Με τον ένα να λέει άσπρο και τον άλλο να λέει μαύρο… Τελειώνει το τραγούδι κι εσύ αναρωτιέσαι… «Τι κάνανε τελικά και τι όχι;»!! Αλλά ουσιαστικά αυτό είναι που θέλει να δείξει το τραγούδι… όταν ένα αγόρι λέει μια ιστορία πάντα σχεδόν (εκτός σπάνιων περιπτώσεων) υπερβάλει και πάντα αυτός καταλήγει να είναι ο μάγκας…(ο γαμιάς – αλλά αυτά δεν τα λέμε, μπορεί να διαβάζουν και παιδιά..)! Αντίθετα πάλι το κορίτσι λέει την αλήθεια με λίγη γαρνιτούρα του στιλ… «είναι ευγενικός, είναι γλυκός και δεν έκλανε όταν ήμασταν μαζί!!!»

 

...και οι ροζ κυρίες (γυναίκες)

Είναι στη φύση του ανθρώπου να μην λέει ποτέ την απόλυτη αλήθεια! Υπάρχει πάντα αυτό που λέγεται οπτική γωνία και είναι αυτό κάνει ένα περιστατικό να περιγραφεί με 30 διαφορετικούς τρόπους από 30 διαφορετικά άτομα! Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για άνδρες και γυναίκες! Εκεί οι διαφορές γίνονται χαοτικές!

Παρόλα αυτά είναι το τέλειο τραγούδι για ζευγαράκι μέσα στο καλοκαίρι!! Ζωηρό, δροσερό, φρέσκο… σαν τσιπούρα αλανιάρα ένα πράμα! Α και διαχρονικό! Το Grease έχει ήδη κλείσει την… ούτε κι εγώ θυμάμαι πια επέτειο και αυτό το τραγούδι εξακολουθεί να τραγουδιέται και να βρίσκεται στις καρδιές μας, μαζί βέβαια και με το “You are the one that I want”, επίσης από το Grease, το οποίο είναι και το τραγούδι με τη μεγαλύτερη επιτυχία από την ταινία!

Κλείνοντας λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι εύχομαι σε όλους, ζευγαράκι και singles να περάσετε όσο πιο ωραία γίνεται και όταν γυρίσετε να πείτε στους φίλους σας την αλήθεια και μόνο την αλήθεια!!! Μην λέτε λοιπόν ότι λιαζόσασταν στο Super Paradise ενώ στην πραγματικότητα πίνατε μακιάτο στο Κιάτο!!! ;-)

Landing in London / Τρένο

«Αχ αυτά τα Μέσα Μεταφοράς»

Το τελευταίο άρθρο της ενότητας "Τραγούδια Χωρισμού" και λογικά θα τρομάξατε με το συνδυασμό! Τώρα θα λέτε τι κοινό μπορεί να έχει ένα alternative rock κομμάτι όπως το “Landing in London” των 3 Doors Down με μια λαϊκή μπαλάντα όπως είναι το “Τρένο” της Άννας Βίσση! Η απάντηση βρίσκεται στον υπότιτλο αυτού του άρθρου… Χωρισμός λόγω μεταφορικών μέσων!!! Αμέ υπάρχουν και τέτοια…

Ουκ ολίγα τραγούδια έχουν γραφτεί για αποχαιρετισμούς, για πλοία που σαλπάρανε, για άσπρα μαντίλια που ανεμίζουν στο λεβάντες και άλλα παρόμοια! Εμείς έχουμε πάρει ένα σύγχρονο ποτ πουρί το οποίο αποτελείται απ’ αυτά τα δύο τραγούδια, με διαφορετικό μέσο μεταφοράς το καθένα…

Στο “Landing in London” ο τραγουδιστής Brad Arnold (μαζί με τον Bob Seger σε guest εμφάνιση από το δεύτερο κουπλέ και μετά…) κλαψουρίζει γιατί μόλις ξύπνησε και είδε ότι βρίσκεται σε ένα αεροπλάνο που μόλις προσγειώθηκε στο Λονδίνο πολλά μα πολλά χιλιόμετρα μακριά από την εκλεκτή της καρδιάς του (η οποία είναι ή στη Νέα Υόρκη ή στο Λος Άντζελες – οι στίχοι δεν εξηγούν ακριβώς τα whereabouts της τύπισσας αλλά δεν μας νοιάζει κιόλας!!!).

Την ίδια και χειρότερη μοίρα είχε η Άννα Βίσση στο “Τρένο” η οποία μάλλον έχει χωρίσει με τον δικό της (ενώ ακόμα τον αγαπάει) και αποφασίζει να πάει ένα ταξιδάκι με το τρένο έτσι για να ξεσκάσει και να ξεχαστεί βρε αδερφέ! Και εκεί που δεν το περιμένει ακούει ξαφνικά ένα:

«Άνναααααααααααααααααα…»

…και για να μην σας τα πολυλογώ μένει μαλάκας! Κάνει έτσι και βλέπει αυτόν με τον οποίο προ ολίγου είχε χωρίσει! Κι ενώ είναι έτοιμη να παρατήσει βαλίτσες, παλτά, καπέλα… τσουπ δίνει την εντολή ο σταθμάρχης και ξεκινάει το τρένο!!! (αυτό κι αν είναι τραγική ειρωνεία)

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν ένα αεροπλάνο για τον Brad και ένα τρένο για την Αννούλα μας στάθηκαν ικανά να τους χωρίσουν από τους αγαπημένους τους! Στην καθημερινή μας ζωή βέβαια συναντάμε χιλιάδες τέτοια μέσα που είτε το θέλουμε είτε όχι μας αποκόβουνε από άτομα που αγαπάμε, τα οποία δεν είναι απαραίτητα «μεταφορικά»… Μια δουλειά, μια υποχρέωση, σπουδές αλλά ακόμα και προσωπικές μας επιλογές λειτουργούν σαν γραμμές στο χαοτικό επίπεδο που ονομάζεται «ζωή» και άλλες φορές μας ενώνουν με ανθρώπους ενώ άλλες φορές μας χωρίζουν!

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς τώρα από μεριάς μας; Να βάζουμε προτεραιότητες! Για κάποιους το να βρουν τον έρωτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να πάρουν μια προαγωγή αφού πρώτα έχουν σκοτωθεί να χτυπάνε 12ωρα στο γραφείο… Άλλοι πάλι συμβιβάζονται με την ιδέα μια οικογένειας και μια δουλίτσας στο δημόσιο και όλα ήσυχα και ωραία! Η επιλογή είναι δικιά σας!

Το "αντίο" λίγο πριν φύγει το τρένο!

Στο χέρι σας λοιπόν είναι… Τι θα κάνετε; Θα βγείτε από το τρένο και θα τρέξετε να αγκαλιάσετε τον μεγάλο σας έρωτα… ή θα κάνετε την πάπια και θα κατευθυνθείτε δριμύτεροι προς το wagon-restaurant για να παραγγείλετε την αγαπημένη σας εκδοχή cappuccino, σκεφτόμενοι τι θα σας περιμένει στον προορισμό σας;

Ότι και να επιλέξετε να θυμάστε ένα μόνο πράγμα! Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος επιλογή! Κάνεις αυτό που θες και συνεχίζεις!! ;-)