On Top of the World

Όλοι σ’ αυτή τη ζωή περιμένουμε μια στιγμή που πιστεύουμε πως θα μας φέρει τα πάνω κάτω. Μια μαγική στιγμή που είναι ικανή να μας πραγματοποιήσει τα πιο τρελά μας όνειρα. Μια τέτοια στιγμή μπορεί άλλες φορές να είναι ένα απλό τυχαίο συμβάν και άλλες φορές είναι μια κρίσιμη απόφαση που θα καθορίσει τα πάντα. Όποια μορφή κι αν έχει αυτή η στιγμή το βασικό είναι να είμαστε σε θέση να την αναγνωρίσουμε…

Πάρτε για παράδειγμα το αμερικανικό συγκρότημα Imagine Dragons, που ενώ αρχικά είχε μια χλιαρή πορεία ένα ξαφνικό γεγονός τους οδήγησε στη διεθνή αναγνωσιμότητα. Όταν το 2010 ο βασικός τραγουδιστής των Train αρρώστησε λίγες μέρες πριν από Bite of Las Vegas Festival, οι Imagine Dragons τους αντικαταστήσανε και παίξανε για ένα κοινό περίπου 25.000 ανθρώπων. Αυτό ήταν… Ένα χρόνο μετά το συγκρότημα είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο με μεγάλη δισκογραφική εταιρία βγάζοντας το extended play “Continued Silence”. Το τραγούδι “On Top of the World” συμπεριλαμβάνεται και στο extended play αλλά και στο πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο “Night Visions” και πρόκειται για το ποιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι (μαζί με το “It’s Time”) όσον αφορά το θέμα του άρθρου. Πιστεύεις πως είσαι στην κορυφή του κόσμου και δεν μπορείς να κρύψεις τη χαρά σου. Προσπαθούσες τόσο καιρό και επιτέλους βλέπεις πως όλα όσα έκανες δεν έπεφταν στο κενό.

Το περίεργο με αυτή τη στιγμή όμως είναι ότι δεν ξέρεις πότε θα έρθει. Και γι’ αυτό τα πιο βασικά εφόδια που θα μπορούσες να έχεις αν θέλεις πραγματικά να πετύχεις είναι υπομονή και επιμονή. Αν μείνεις πιστός στον εαυτό σου και σ’ αυτό που αγαπάς να κάνεις τότε να είσαι σίγουρος πως αυτή η ευκαιρία δεν θα αργήσει να εμφανιστεί. Από την άλλη υπάρχει και αυτό που λέμε εύκολη δόξα και που μπορεί σε μια στιγμή να σε εκτοξεύσει στην κορυφή σαν να είσαι πάνω σε ένα φελλό σαμπάνιας τη στιγμή που αυτός πετάγεται! Που καταλήγουμε λοιπόν; Πολλοί θα λέγανε πως υπάρχουν 2 είδη “μαγικής στιγμής”, ένα που φέρνει την ουσιαστική αναγνωσιμότητα κι ένα που φέρνει την εύκολη δόξα. Κι εδώ είναι που είστε λάθος. Δεν υπάρχουν 2 είδη μαγικής στιγμής αλλά 2 διαφορετικές φάσεις στις οποίες μπορεί να σε πετύχει η μαγική στιγμή… Αν είσαι έτοιμος θα σε οδηγήσει εκεί που πάντα ονειρευόσουνα αλλά θα είσαι έτοιμος να κρατήσεις τη θέση σου εκεί. Αν πάλι δεν είσαι έτοιμος η κορυφή δεν θα σε αντέξει για πολύ και σιγά-σιγά θα δεις πως οι πρόποδες αρχίζουν να πλησιάζουν επικίνδυνα.

Πως αλλάξει η μορφή της μαγικής στιγμής
ανάλογα με την κατάσταση στην οποία είσαι.

Είναι σαν να έχεις έναν ορειβάτη που προσπαθεί να σκαρφαλώσει στον Όλυμπο. Αν προσπαθεί επίμονα και δεν σταματάει μέχρι να φτάσει στην κορυφή τότε η μαγική στιγμή είναι ένα χέρι που θα τον κρατήσει τη στιγμή που πάει να πέσει. Αυτό θα τον οδηγήσει στην κορυφή αλλά θα έχει μάθει από μόνος του μέσα από τη σκληρή δουλειά πώς να κρατήσει τη θέση του εκεί πάνω. Αντίθετα ένας που απλώς θέλει να ανέβει στον Όλυμπο αλλά δεν έχει προσπαθήσει ποτέ τότε η μαγική στιγμή είναι ένα ταξίδι με το τελεφερίκ που θα τον οδηγήσει με ασφάλεια στην κορυφή. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που δεν έχει προσπαθήσει ούτε μια στιγμή να καταφέρει να μείνει εκεί πάνω; Οι πρωτόγνωρες συνθήκες που επικρατούν θα αρχίσουν να τον κατεβάζουν όλο και πιο κάτω.

Το ταξίδι για την επιτυχία δεν είναι ποτέ εύκολο. Οι αρχαίοι λέγανε «συν Αθηνά και χείρα κίνει» που σημαίνει πως δεν μπορείς να τα περιμένεις όλα από “ανώτερες δυνάμεις” αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσεις και τις δικές σου. Πάλεψε για τη ζωή σου, γι’ αυτό που αγαπάς και η μαγική στιγμή δεν θα πάψει να εμφανιστεί! ;-)

Our Last Summer

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στους έρωτες του καλοκαιριού… Αυτούς που αγγλιστί τους αποκαλούμε και summer fling! Πρόκειται για μια μικρή αισθηματική περιπέτεια, για ένα σκίρτημα της καρδιάς που αν και διαρκεί για λίγες μέρες είναι ικανό να μας κάνει να νιώσουμε ακόμα νέοι και ζωντανοί! Και ποια περίοδος είναι πιο κατάλληλη από το καλοκαίρι; Αν και αυτό το τραγούδι των ABBA είναι αφιερωμένο για ένα καλοκαίρι στο Παρίσι, εγώ θα αναφερθώ αποκλειστικά στο Ελληνικό καλοκαίρι, κι αυτό όχι λόγω εθνικισμού αλλά επειδή γι’ αυτό έχω συλλέξει ντοκουμέντα!

Το καλοκαίρι είναι μια εποχή που μπορούμε να πούμε πως όλα επιτρέπονται και όλα είναι πιθανά. Μπορείς να αφήσεις την καθημερινότητά σου πίσω και να εναρμονιστείς με έναν κόσμο πολύ διαφορετικό απ’ αυτόν που έχεις συνηθίσει. Και τότε είναι που συναντάς αυτό το κάτι που θα συμπληρώσει όλο αυτό το σκηνικό. Αν είσαι άντρας σίγουρα θα δεις μια κοπέλα να περπατάει στην αμμουδιά με το μελαχρινό κατσαρό από την αλμύρα μαλλί να ανεμίζει ενώ το άσπρο της φόρεμα είναι γεμάτο με πιτσιλιές από τη θάλασσα. Τα μάτια της είναι γαλάζια κι εσύ κάθεσαι και την κοιτάς κατεβάζοντας τα γυαλιά ηλίου, έτσι για να σιγουρευτείς ότι δεν κάνουν πουλάκια τα μάτια σου. Καθώς αρχίζει να απομακρύνεται αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί δεν έκανες κάτι… Γιατί δεν τη σταμάτησες να την ρωτήσεις την ώρα παρόλο που στο χέρι σου το αδιάβροχο ρολογάκι ξέρει την ώρα με μεγαλύτερη ακρίβεια και από το 14814 (επίσημη ώρα Ελλάδος). Το ίδιο βράδυ λοιπόν όταν θα βγείτε με όλη την τρελοπαρέα για ποτά και χορό σίγουρα θα τη συναντήσεις στην τοπική ντίσκο (τα περισσότερα νησιά έχουν…!) ή στο κλαμπάκι της περιοχής (όλα τα θέρετρα στη Χαλκιδική έχουν…!) και τότε θα πάρεις τη μεγάλη απόφαση να της μιλήσεις αφού πρώτα την έχεις καρφώσει τόσο με το βλέμμα σου που η κοπέλα αρχίζει να πιστεύει πως ή ότι είσαι ανώμαλος ή αλλήθωρος.

(Σ’ αυτό το σημείο θέλω να ξεκαθαρίσω πως η επιλογή των φύλων έγινε μετά από αρκετή σκέψη και έπειτα από τη συνειδητοποίηση πως στα περισσότερα άρθρα βλέπουμε την οπτική γωνία των γυναικών)

Αυτό ήταν. Μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε… δηλαδή ούτε γλιστρίδα να είχατε καταπιεί. Αν όλοι από την παρέα σας καταλήξουν μπακούρια τότε είναι πολύ πιθανό α) να σας παρακαλούνε να γυρίσετε στο κάμπινγκ* β) σας κάνουν πλάτες και προσπαθούν να την πέσουν στην ξανθιά φίλη της μελαχρινής χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία…! Η ώρα περνάει, ξημερώνει και εσείς δεν έχετε ιδέα πως πέρασε ολόκληρο το βράδυ. Ενώ συνεχίζετε να μιλάτε, κοιτάτε την ανατολή (ή όπως είχε πει μια φίλη μου κάποτε, το «ηλιο-ανατόλια»). Και κάπως έτσι περνάει η μια βραδιά αφήνοντας σας ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο που θα φύγει μόνο τη στιγμή που θα φύγετε κι εσείς από το νησί αφήνοντας πίσω σας για πάντα αυτή την ανάμνηση.

*το κάμπινγκ προσφέρει οικονομική ευκολία καθώς είναι πιο φθηνό από ξενοδοχείο ή ενοικιαζόμενο δωμάτιο, ενώ παράλληλα θεωρείται και πιο ρομαντικό και νεανικό

 

Το καλό με τον έρωτα του καλοκαιριού είναι πως παρά τη βραχύβια μορφή του δεν θα ξεθωριάσει ποτέ από τα τοιχώματα της μνήμης μας. Πως γίνεται λοιπόν ένας έρωτας τόσο παροδικός να μας στιγματίσει τόσο βαθιά; Είναι πιστεύω όχι μόνο ο έρωτας αυτός καθαυτός αλλά και η τάση μας να μυθοποιούμε κάποια πράγματα που έχουμε χάσει και θέλουμε να ξαναέχουμε στη ζωή μας. Ο έρωτας του καλοκαιριού καθώς και τα χρόνια που πέρασαν μας κάνουν να ελπίζουμε πως κάποια μέρα αυτές οι μέρες και αυτά τα ένδοξα καλοκαίρια θα επιστρέψουν στη ζωή μας για να μας αποδείξουν πως ακόμα είμαστε ζωντανοί.

Αν αποδεχτούμε πως κάθε πέρσι και καλύτερα τότε δεν θα έχουμε να ελπίζουμε για τίποτα στη ζωή μας. Το καλοκαίρι έρχεται κάθε χρόνο και εμείς πρέπει να είμαστε εδώ και να το ζούμε όσο πιο έντονα μπορούμε! Αρκεί μόνο να πιστέψουμε πως τα καλύτερα μας χρόνια αρχίζουν από αύριο… ;-)

Give Your Heart (Attack) a Break

Αν η Demi Lovato αποφάσιζε κάποια στιγμή να αποσυρθεί από το τραγούδι τότε το τεστ του επαγγελματικού προσανατολισμού θα την παρέπεμπε κατευθείαν στον τομέα της καρδιολογίας! Δεν είναι τυχαίο που δύο από τις πιο μεγάλες επιτυχίες της ασχολούνται με καρδιοχτύπια και καρδιακά..! (χτύπα ξύλο, φτου κακά)

Όπως είναι γνωστό καρδιακό επεισόδιο έχουμε όταν η καρδιά μας πάψει να χτυπάει πράγμα που ιατρικώς βασίζεται σε ποικίλους λόγους (που δεν θα τους αναλύσουμε εδώ! Αν θέλετε ανοίξτε τον “Οικογενειακό Γιατρό”, θα τα γράφει εκεί). Αν τώρα θεωρήσουμε πως η καρδιά είναι η σχέση μεταξύ δύο ατόμων τότε η καρδιακή προσβολή σημαίνει τέλος της σχέσης, και πιστέψτε με βασίζεται σε πολύ περισσότερους λόγους απ’ αυτούς του κανονικού καρδιακού επεισοδίου.

Σε κάθε ανθρώπινη σχέση έχουμε πάντα δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες. Οι ιδανικές περιπτώσεις είναι όταν και τα δύο άτομα συμφωνούν είτε να μείνουν μαζί είτε να χωρίσουν. Τα προβλήματα δημιουργούνται όταν ο ένας είναι αυτός που ζητάει τον χωρισμό ενώ ο άλλος μένει να τον κοιτάει με μάτια γουρλωμένα και στόμα ανοιχτό. Κι έτσι αμέσως οι παλμοί αρχίζουν να πέφτουν κάνοντας το καρδιογράφημα της σχέσης λιγότερο έντονο. Πολλοί μπορεί να θεωρήσουν πως λίγος χρόνος χώρια μπορεί να σημαίνει όχι οριστική “καρδιακή” ανακοπή της σχέσης αλλά χρόνος για να μπορέσουν τα δύο κομμάτια να ανανεωθούν και στη συνέχεια να ξανακολλήσουν, πιο γερά από πριν, σχηματίζοντας μια καρδιά ανθεκτική σχεδόν σε όλα! Αυτό μπορεί να δουλέψει, μπορεί όμως και όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που με το που βλέπουν προβλήματα στις “καρδιολογικές εξετάσεις” της σχέσης τους παίρνουν άμεσες και αποτελεσματικές αποφάσεις όπως πχ να κάνουν ένα by-pass ή να κόψουν τα λαδερά! Με άλλα λόγια λένε στη σχέση τους «Αγάπη μου ας κάτσουμε να δούμε τι πάει στραβά στη σχέση μας»… Λίγος διάλογος, πολλές φωνές και άσκοπες αλλά εκτονωτικές χειρονομίες πλαισιώνουν αρτιότατα την προαναφερθείσα ατάκα και τελικά το πρόβλημα λύνεται… Λύνεται στ’ αλήθεια όμως;

Πόσο εύκολο είναι να λύσεις ένα πρόβλημα και να μην ξαναεμφανιστεί ποτέ ξανά; Όπως λέει ο Paulo Coelho στον “Αλχημιστή” «αν κάτι σου συμβεί μια φορά δεν θα συμβεί δεύτερη. Αν όμως σου συμβεί δεύτερη τότε σίγουρα θα σου συμβεί και τρίτη». Ουσιαστικά θέλει να μας πει πως αν καταλάβουμε το λάθος μας τότε είναι πάρα πολύ πιθανό να μην το επαναλάβουμε. Αν όμως το επαναλάβουμε τότε πρόκειται για ένα βαθύτερο κομμάτι του εαυτού μας που δύσκολα θα μπορέσουμε να αλλάξουμε…! Σε μια σχέση λοιπόν που χτυπάει αν βλέπουμε ότι τα λάθη μας εμποδίζουν την ζωή της τότε προσπαθούμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να αλλάξουμε και να αποφύγουμε την καρδιακή προσβολή. Για να τα καταφέρουμε όμως θα πρέπει τα δύο κομμάτια να παραμείνουν ενωμένα γιατί το ένα ζει από το άλλο αλλά και δίνει ζωή στο άλλο! Όταν ένα από τα δύο δεν λειτουργεί καλά τότε και τα δύο μαζί πρέπει να βρουν ένα τρόπο για να το γιατρέψουν κι αυτό γιατί μόνο έτσι η “καρδιά”/σχέση θα παραμείνει ζωντανή. Αν το ένα από τα δύο κομμάτια αποσυρθεί για να γιατρευτεί, αυτόματα το άλλο κομμάτι θα καταρρεύσει, δίνοντας γραμμική μορφή στο καρδιογράφημα της σχέσης!

Δεν ξέρω κατά πόσο η Demi Lovato ήξερε πόσο σχετικά είναι αυτά τα δύο τραγούδια αλλά τουλάχιστον πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το μήνυμά τους εκφράζει πολλά ζευγάρια και πολλές σχέσεις του σήμερα. Και για όσους δεν καταλάβανε ποια κομμάτια είναι αυτά (λόγω του τίτλου) σας τα αναφέρω παρακάτω. Άντε και καλή ακρόαση… ;-)

 

The Scientist

Χωρισμός. Υπάρχουν πολλοί λόγοι οι οποίοι μπορούν να μας χωρίσουν από τα άτομα που αγαπάμε. Κάποιοι απ’ αυτούς, όπως η απόσταση ή μια ερωτική απιστία, μπορούν να θεωρηθούν ως προσωρινοί ή αναστρέψιμοι λόγοι. Αντίθετα υπάρχουν και άλλοι που είναι μη αναστρέψιμοι και μόνιμοι. Δεν υπάρχει λόγος να εξηγήσω ποιος είναι αυτός ο μη αναστρέψιμος ε; Όλοι έχουμε χάσει αγαπημένους ανθρώπους και ξέρουμε πως είναι το να γνωρίζει κανείς πως δεν θα έχει άλλη ευκαιρία να μιλήσει, να αγκαλιστεί, να γελάσει με τον άλλον. Θα θέλαμε πάρα πολύ να είχαμε τη δύναμη να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να αλλάζαμε κάποια πράγματα, να βλέπαμε αναδρομικά μια σχέση και να μην κάναμε τα ίδια λάθη… Μια τέτοια κατάσταση βιώνει και ο Chris Martin (τραγουδιστής των Coldplay) στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού “The Scientist” όπου τον βλέπουμε ένα γεγονός από τη ζωή του σε rewind, γνωρίζοντας το τέλος αλλά όχι την αρχή.

Τον βλέπουμε διασχίζει δρόμους, να περπατάει παράλληλα με σιδηρογραμμές, να τρέχει στο δάσος, να προσπερνάει δέντρα και τελικά καταλαβαίνουμε πως κατέληξε εκεί έπειτα από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο σκοτώθηκε η κοπέλα του. Λίγο πριν το τέλος του βίντεο κλιπ καταλαβαίνουμε ότι η κοπέλα έβγαλε τη ζώνη της για να μπορέσει να φορέσει το σακάκι της. Αυτή η κίνηση είναι το χαρακτηριστικό σημείο “καμπής” που ουσιαστικά μπορεί να αλλάξει όλη τη ροή της ιστορίας. Αν δεν είχε βγάλει τη ζώνη της τότε θα ζούσε… Αν ο Chris μπορούσε να γυρίσει στην αρχή θα είχε καταφέρει να αλλάξει την τροπή των γεγονότων και η κοπέλα θα επιζούσε. 



 

Διάγραμμα από τις χρονικές γραμμές που διέσχισαν οι χαρακτήρες στην
 ταινία επιστημονικής φαντασίας "Looper" που αφορά ταξίδια στο χρόνο.



Τέτοια σημεία “καμπής” υπάρχουν σε όλους τους χωρισμούς, άλλες φορές αρκετά ευδιάκριτα (όπως η ζώνη) και άλλες φορές λιγότερο. Ένας ανατρέψιμος χωρισμός δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους να μπορέσουν, αφού εντοπίσουν τα σημεία “καμπής”, να διαγράψουν ένα διαφορετικό μέλλον διορθώνοντας τα λάθη τους. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται και πάλι κοντά με το άτομο από το οποίο χώρισαν έχοντας πλέον τη γνώση να μην κάνουν τα ίδια λάθη ξανά. Δυστυχώς οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές και φοβόμαστε να ρίξουμε τα μούτρα μας και καταλήγουμε να μένουμε πληγωμένοι και μόνοι μέχρις ότου είτε κάνει ο άλλος την πρώτη κίνηση συμφιλίωσης είτε βρούμε τον επόμενο που θα ανοίξει την αγκαλιά του για μας. Μ’ αυτόν τον τρόπο είναι σαν να μετατρέπουμε έναν ανατρέψιμο χωρισμό σε μη ανατρέψιμο.

Είναι τόσο δύσκολο να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε; Δηλαδή γιατί πρέπει να χάσουμε κάτι για να αρχίσουμε να το εκτιμούμε; Σκεφτείτε πως το άτομο με το οποίο χωρίσατε πέθαινε ξαφνικά… Πραγματικά πως θα νιώθατε που τα τελευταία λόγια που ανταλλάξατε ήταν για το πως δεν θέλετε να τον ξαναδείτε; Ε λοιπόν όντως, δεν θα τον ξαναδείτε… κι αυτό επειδή το είχατε δεδομένο πως κάποια στιγμή όλο αυτό το θέμα θα ξεχαστεί και θα συνεχίσετε παρακάτω αμφότεροι.

Μην χάνετε χρόνο αφήνοντας την ιστορία να γραφτεί μόνη της. Αν ήσασταν επιστήμονες μπορεί να προσπαθούσατε να κατασκευάσετε μια χρονομηχανή για να πάτε το παρελθόν και να αλλάξετε το παρόν. Η τέχνη της αγάπη όμως δεν είναι επιστήμη. Είναι πράγματα που νιώθεις και θες να κάνεις… Θέλεις να είσαι μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάς; Κάνε την κίνηση εσύ. Γιατί αν κάποια στιγμή αποδειχτεί πως είναι πολύ αργά, τότε δεν υπάρχει επιστροφή! ;-)

Little Talks

Το "Little Talks" αποτελεί το πρώτο single του Ισλανδικού
συγκροντήματος "Of Monsters and Men" και του έφερε
παγκόσμια αναγνωρισιμότητα.

Ανάμνηση. Παρόλο που δεν είναι η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό με το που ακούς αυτό το τραγούδι, πρόκειται για αυτήν που το αντιπροσωπεύει καλύτερα! Έχει αρμονικά και πιο ήρεμα κουπλέ ενώ τη στιγμή που μπαίνει το ρεφρέν θέλεις να σηκωθείς να χορέψεις. Ωστόσο όμως οι στίχοι κάνουν τη διαφορά και μας βάζουν σε σκέψεις οι οποίες περιστρέφονται γύρω από τη μαγική λέξη κλειδί “ανάμνηση”.

Όπως αποκάλυψε και η ίδια η τραγουδίστρια και μια εκ των συνθετών του τραγουδιού Nanna Hilmarsdottir, η βασική έμπνευση για το “Little Talks” ήταν ένα παλιό σπίτι στο οποίο μετακόμισε παλιά. Μια έκφραση λέει «Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τ’ αυτιά μας τοίχους» πράγμα που δένει απόλυτα με το τραγούδι. Ένα σπίτι παλιό σίγουρα έχει να σου πει πράγματα και ιστορίες ανθρώπων που ζήσανε και περάσανε μέσα απ’ αυτό. Το ερώτημα είναι όμως αν είμαστε εμείς σε θέση να ακούσουμε. Συνήθως, όσον αφορά τα σπίτια, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη φαντασία ώστε να μπορέσουμε να υποθέσουμε βασισμένοι στο μυαλό μας τι μπορεί να συνέβη πριν χρόνια εδώ μέσα και στο πάτωμα έχει κόκκινες κηλίδες…!

Αυτά τα σημάδια που παρατηρούμε σε ένα παλιό σπίτι παίρνουν τη μορφή φωνών άμα περάσουμε στα βάθη του εγκέφαλου μας. Φωνές που σαν σειρήνες προσπαθούν να μας θυμίσουν πράγματα που παρόλο που ήδη γνωρίζουμε προτιμούμε να ξεχνούμε. Κι αυτό επειδή μας πονάνε… Είναι αυτές οι μικρές εσωτερικές φωνές που καμιά φορά μας εκνευρίζουν επειδή προσπαθούν μας θυμίσουν το παρελθόν. Με το να αγνοούμε τις φωνές όμως δεν καταφέρνουμε τίποτα. Συνήθως όταν μια ανάμνηση μας “ανοίγει διάλογο” συχνά αυτό σημαίνει πως μέσα δεν την έχουμε ξεπεράσει πραγματικά. Συνεχίζει να μας πονάει και με την διαδικασία της άρνησης θέλουμε να την απωθήσουμε στο χώρο του υποσυνείδητου ώστε να μπορούμε να τη βλέπουμε μόνο στα όνειρά μας!

Αν και οι στίχοι του τραγουδιού προτείνουν να μην ακούμε ούτε κουβέντα από όσα έχει να μας πει μια ανάμνηση του παρελθόν, εγώ θα έρθω να διαφωνήσω. Είναι το ίδιο με το να κρατάς ένα σκελετό στην ντουλάπα σου επειδή φοβάσαι τις συνέπειες τις αποκάλυψης… Πολλοί σκέφτονται πως αν κρατήσουν το μυστικό για πάντα θα πονάνε πολύ λιγότερο σε σχέση με τον αν βγει στο φως και έρθουν αντιμέτωποι με τις ποινές. Αυτό που δεν σκέφτονται όμως είναι ότι ο συνολικός πόνος στην πρώτη περίπτωση είναι κατά πολύ περισσότερος από τον δεύτερο. Σκεφτείτε και απαντήστε μόνοι σας…  Τι είναι χειρότερο; Το να πονάς λίγο για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου ή το να πονέσεις πολύ για λίγο και τελικά να απελευθερωθείς από την αιώνια τιμωρία της σιγανής αυτοκαταστροφής.

Τι λέτε λοιπόν; Μήπως μετά απ’ όλα αυτά αποφασίσατε να κάνετε την πολυπόθητη κουβέντα με το μυαλό σας; Κάντε την όσο προλαβαίνετε… προτού οι πληγές μείνουν για πάντα ανοιχτές!   ;-)

Brave / Say

Δύο πραγματικά εμπνευσμένα τραγούδια τα οποία μόνο με το πρώτο άκουσμα σε κάνουν να θες να αλλάξεις, να θες να γίνεις καλύτερος, να γίνεις αυτό που πάντα ήθελες και ήλπιζες να γίνεις! Το “Brave” της Sara Bareilles και το “Say” του John Mayer θίγουν το γεγονός ένα μεγάλος μέρος των ανθρώπων σήμερα προτιμούν να κρατάνε κάποια από τα συναισθήματα κρυφά μέσα τους ενώ ταυτόχρονα καταπιέζουν πολλά απ’ αυτά που θέλουν να πουν και να κάνουν.

Είναι αλήθεια πως όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, κάποια στιγμή στη ζωή μας δειλιάσαμε να μιλήσουμε. Κάποιοι δεν είπαμε σε κάποιον ότι νομίζουμε πως είναι ο μεγάλος μας έρωτας. Κάποιοι άλλοι δεν προλάβαμε να πούμε σε κάποιον φίλο ή συγγενή μας πόσο τον αγαπάμε προτού τον χάσουμε από τη ζωή μας για πάντα… Άλλοι πάλι, όπως και μια φίλη της Sara Bareilles, δεν είπαμε την αλήθεια για την σεξουαλική μας ταυτότητα στους φίλους και στον εαυτό μας (πράγμα που ενέπνευσε και την ίδια να γράψει το τραγούδι)! Για να λέμε και του στραβού το δίκιο είναι πολύ δύσκολο να βρεις όλη αυτή τη ψυχική δύναμη και να πεις σε κάποιον την αλήθεια με τον φόβο να τσαλακώσεις την εικόνα σου κι αυτό γιατί λίγο πολύ όλοι ενδιαφερόμαστε για τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για εμάς.

Πόσο εύκολα όμως είναι να ζεις συνέχεια με αυτόν το φόβο; Ερωτήσεις όπως “Τι είπε ο ένας; Γιατί με σχολίασε ο άλλος; Και τι θα πει ο κόσμος αν κάνω αυτό;” είναι συνηθισμένο φαινόμενο και μη μου πείτε πως κι εσείς οι ίδιοι δεν έχετε ρωτήσει ποτέ τον εαυτό σας (ή τον φίλο σας) κάτι παρόμοιο. Ζούμε σε μια κοινωνία που ο λόγος του άλλου πολλές φορές πιστεύουμε ότι μετράει πιο πολύ από εμάς. Δε λέω, να ακούμε τι έχουν να πουν οι άλλοι για εμάς, αλλά όχι να δίνουμε βάση και στα λόγια του πρώτου τυχόντα! Οι γνώμες τις οποίες αξίζει να λάβουμε υπόψη είναι αυτές των φίλων μας και όλων αυτών που ενδιαφέρονται πραγματικά για εμάς. Όταν κάποιος μας αγαπάει και θέλει να μας δει να βελτιωνόμαστε τότε δεν θα φοβηθεί να μας πει την γυμνή αλήθεια, η οποία όμως στοχεύει στο να μας κάνει καλύτερους και όχι απλώς και μόνο στο να μας κατακρίνει!

Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις πράξεις μας. Εγώ για παράδειγμα όποτε προχωράω στον δρόμο μ’ αρέσει να ακούω μουσική και να ανοιγοκλείνω το στόμα μου σαν να τραγουδάω ενώ καμιά φορά μπορεί και να χορεύω ελαφρά με τον ρυθμό. Σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό φυσιολογικό αλλά είναι κάτι το οποίο το αγαπώ όταν το κάνω και μου βγαίνει φυσικά! Δεν ενοχλώ κανένα (εφόσον ούτε γκαρίζω αλλά ούτε και χτυπάω τον κόσμο τριγύρω με τις χορευτικές φιγούρες μου) και παρόλα αυτά ο κόσμο στο δρόμο συνεχίζει να με κοιτάω σαν το παρτσακλό που το έσκασε από το τρελοκομείο της Σταυρούπολης! Από ένα σημείο και μετά αρχίζω απλώς να αδιαφορώ και συνεχίζω να απολαμβάνω τη βόλτα μου…! (Παρακάτω είναι το video clip του "Brave" στο οποίο συμβαίνει κάτι παρόμοιο!!!)

Υπάρχουν βέβαια και άλλες καταστάσεις οι οποίες έχουν την τάση να μας βυθίζουν σε βαθιά μουγκαμάρα… Ας πούμε είστε σε ένα café και βλέπετε στο απέναντι τραπέζι κάποιον και σας γυαλίζει; Μέχρι που είστε διατεθειμένη να φτάσετε για να τον γνωρίσετε; Θα τολμούσατε να τον ακολουθήσετε μέχρι το σπίτι του; Θα τολμούσατε να του αφήσετε μήνυμα στην εξώπορτα; Θα τολμούσατε να του πείτε κατάματα ότι σας ενδιαφέρει; Όλα αυτά σας τα λέω έχοντας γνώση ανθρώπου που τα έκανε και πιστέψτε με, δεν είναι και τίποτα στην τελική!

Πρέπει απλώς να μάθουμε να βγαίνουμε από το προστατευτικό καβούκι της σιωπής και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να πούμε αυτά που έχουμε να πούμε, να κάνουμε αυτά που θέλουμε να κάνουμε, να νιώσουμε ότι πρέπει να νιώσουμε! Γιατί αν δεν παίξεις λίγο με τις πιθανότητες, αν δεν σπάσεις, αν δεν τσαλακωθείς και τελικά αν δεν χάσεις δεν θα μάθεις ποτέ το πόση σημασία έχει η νίκη! ;-)

Wide Awake

Το τελευταίο κεφάλαιο στον δίσκο της “Teenage Dream” έκανε η Katy Perry μέσα από το τραγούδι “Wide Awake”. Λέγεται ότι το κομμάτι γράφτηκε και ηχογραφήθηκε συνολικά μέσα σε 4 μέρες ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ίσως το πιο ώριμο και πιο μελωδικό στον δίσκο της. Από κει που είχες συνδυάσει την Katy με εύθυμα κλαμπο-τραγουδάκια, ξαφνικά ακούς το “Wide Awake” και μένεις για λίγο έχοντας μια φάτσα αποσβολωμένη ενώ περιμένεις να πεταχτεί από κάπου ο Μπονάτσος και να φωνάξει «Καλώς ορίσατε στα “Άλλα Κόλπα”»!

Μέσα απ’ αυτήν την κατά τ’ άλλα ανορθόδοξη εισαγωγή προσπαθώ να εξηγήσω πως η Katy Perry τόλμησε να γράψει ένα κάπως διαφορετικό τραγούδι και τελικά της πέτυχε δίνοντας έτσι τέλος σ’ αυτό το δισκογραφικό της ταξίδι που ξεκίνησε με το CD “Teenage Dream” και έληξε με την ταινία “Katy Perry: Part of Me” (για την οποία κιόλας το έγραψε). Και κατά γενική ομολογία ένας καλός επίλογος θέλει τόση μαεστρία και φαντασία όσο και σοφία. Και η σοφία αποκτιέται μόνο με την πείρα!

Όπως λένε και οι στίχοι του τραγουδιού, μπορεί όλοι να βρισκόμαστε στα μαγικά μας σύννεφα και η ζωή να είναι πιο ροζ και από το φόρεμα της Marilyn Monroe στο “Οι Άντρες Προτιμούν τις Ξανθιές” αλλά συνήθως αυτή η απόχρωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα! Ο δρόμος για την ευτυχία δεν μπορεί να είναι μια ευθεία γραμμή που μας οδηγεί από το υπόγειο στην ψηλότερη κορυφή. Στη διαδρομή ίσως εξαφανιστεί το κουράγιο μας, ίσως πάψουμε να βλέπουμε καθαρά τον στόχο, ίσως χάσουμε την ισορροπία μας και πέσουμε… Σύμφωνα μ’ όλα αυτά η γραμμή που μας οδηγεί στην ευτυχία έχει αρκετά σκαμπανεβάσματα και τρομερά μεγάλες μεταπτώσεις! Μπορεί λίγο πριν φτάσεις στον στόχο σου να αφαιρεθείς και να πέσεις στο κενό χωρίς κάτι να σε κρατάει… Το αποτέλεσμα; Βρίσκεσαι ένα με το πάτωμα!

Η ζωή είναι σαν να παίζεις «Φιδάκι». Σε κάθε σου βήμα μπορεί να συνατήσεις φίλους (σκάλες) οι οποίοι θα σε βοηθήσουν να ανέβεις με όποιο τρόπο μπορούν ενώ από την άλλη μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με ανταγωνιστές (φίδια) οι οποίοι θα κάνουν ότι μπορούν για να σε ρίξουν κάτω! Εσύ με τη σειρά σου αυτά που μπορείς να κάνεις είναι 2 πράγματα…

Πρώτον, προσπάθησε να μπορείς να ξεχωρίσεις τα φίδια από τις σκάλες. Στην ζωή τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα από το «Φιδάκι» μιας και υπάρχουν άπειρα “φίδια” που μεταμφιέζονται σε “σκάλες” μόνο και μόνο για να βασιστούμε πάνω τους και τελικά να μας πετάξουν κάτω! Αλλά εντάξει ας μην φτάνουμε και στα άκρα. Υπάρχουν άνθρωποι που αποφασίζουν να μην εμπιστεύονται κανέναν από φόβο μήπως προσδοθούν. Δεν υπάρχει λόγος να χάσεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους απλώς επειδή μερικοί σε κορόιδεψαν. Γιατί μπορεί έτσι να αποφεύγεις κομμάτια απογοήτευσης, αλλά ταυτόχρονα χάνεις και μεγάλα κομμάτια συντροφικότητας!

Δεύτερον, μην αποδεχτείς ποτέ τη θέση που σου δώσανε εκτός κι αν είναι αυτή στην οποία ήθελες να φτάσεις. Μέχρι να φτάσεις στο τέρμα του παιχνιδιού προσπάθησε να μην το βάλεις κάτω… Μην μένεις σε ένα ψηλό κουτάκι (ροζ σύννεφο) επειδή είναι ψηλά και φοβάσαι να ρισκάρεις για να μην πέσεις. Μην περιμένεις σε ένα χαμηλό κουτάκι (πάτωμα) επειδή έχεις συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα είσαι πάντα στα χαμηλά! Πάρε το ζάρι, ρίξε και προχώρα παρακάτω…! Παίζοντας θα συνειδητοποιήσεις τελικά τι είναι η ζωή και θα την δεις με τα μάτια ανοιχτά…!

Only then you’ll be Wide Awake… ;-)

Don't Forget Me / The Goodbye Song

Συνεχίζουμε με το Smash ολοκληρώνοντας αυτό το αφιέρωμα σ’ αυτή τη σειρά που με έναν μαγικό τρόπο μας φανέρωσε όλα όσα γίνονται επί σκηνής αλλά ακόμα περισσότερο αυτά που γίνονται στα παρασκήνια. Όπως καταλάβατε σ’ αυτό το άρθρο τα δύο τραγούδια αποτελούν τα κύκνεια άσματα των δύο musical. Με τη βοήθεια του “Don’t Forget Me” από το musical “Bombshell” και του “The Goodbye Song” από το “Hit List” θα ολοκληρώσουμε αυτό το ταξίδι στη σειρά Smash!

Προσπαθώντας να βρω τα κοινά ανάμεσα στα δύο φινάλε αυτών των musical κατέληξα στο εξής: και στα δύο έχουμε τον θάνατο μια γυναίκας (η οποία ήταν φυσικά η πρωταγωνίστρια και είχε αρκετή δόξα) και η οποία θέλει ακόμα και μετά θάνατον να είναι μείνει γνωστή και να μην την ξεχάσουν όσοι την αγαπούσαν! Ένα ακόμα κοινό είναι ότι και οι δύο αυτές γυναίκες, η Marilyn Monroe και η Amanda, χρησιμοποιούσαν τους άντρες για να καταφέρουν να γίνουν γνωστές. Η βασική διαφορά ωστόσο είναι πως η Marilyn αυτοκτόνησε (όπως λένε) ενώ την Amanda την “έφαγε” η Diva (η βασική της ανταγωνίστρια). Το γενικό μήνυμα ωστόσο μπορούμε να πούμε πως είναι κάτι του στυλ «Η φήμη σκοτώνει» ή «Γδύθηκα για να ανέβω και εκεί πάνω πέθανα απ’ το κρύο».

Παρόλα αυτά παρακολουθώντας τα τελευταία δύο επεισόδια της σειράς μπορώ με απόλυτη βεβαιότητα να πω πως σε καμία περίπτωση οι δημιουργοί της σειράς δεν ήθελαν ένα τέτοιο τέλος για την σειρά αυτή καθ’ αυτή! Άλλα στη ζωή και άλλα στο θέατρο. Και ίσως αυτό είναι και το σημείο στο οποίο θέλουν να μας κλείσουν το μάτι. Μπορεί η ζωή να είναι γεμάτη από “είδωλα” στα οποία θέλουμε όλοι να μοιάσουμε αλλά τελικά κατά πόσο αξίζει να πετυχαίνουμε πάντα αυτά που θέλουμε; Οι στόχοι μας είναι κατά κύριο λόγο όνειρα που άμα τα πραγματοποιήσουμε θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Πόσο όμως ευτυχισμένες ήταν η Marilyn και η Amanda που τα κατάφεραν; Μήπως τελικά η ευτυχία δεν κρύβεται στα μακρινά όνειρα αλλά στις στιγμές που είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο άλλαξαν τη πορεία της ζωής μας;

Πάνω: η Ivy Lynn ως Marilyn που τραγουδάει
το "Don't Forget Me"
Κάτω: η Karen Cartwright ως Amanda που      
τραγουδάει το "The Goodbye Song"

Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, μια επιστροφή, μια ξαφνική και αυθόρμητη απόφαση… Όλα αυτά είναι γεγονότα τα οποία συνέβησαν σε διάφορους χαρακτήρες στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς αλλά θα μπορούσαν να συμβούν και στον καθένα μας. Από κει και πέρα είναι στο χέρι μας το πώς θα τα χειριστούμε! Μπορούμε είτε να κλείσουμε την πόρτα αμέσως και να μείνουμε εκεί που βρισκόμαστε έχοντας σταθερά το βλέμμα μας στον στόχο που έχουμε θέσει, είτε παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και διασχίζουμε το κατώφλι προς αναζήτηση μιας άλλης ζωής! Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει όποιον δρόμο θέλει εκείνος και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω αν κάποιος είναι σωστός ή λάθος! Αυτό είναι προσωπική απόφαση και την παίρνει καθένας μόνος του για τη ζωή του.

Μια τέτοια απόφαση όμως είναι σαν ένα σημείο καμπής! Ξέρεις πως δεν θα έχει γυρισμό είτε πας από τη μία, είτε πας από την άλλη. Αυτό που σου μένει να κάνεις είναι το κόλπο με τη ζυγαριά… Τα βάζεις όλα πάνω (θετικά/αρνητικά) και βλέπεις προς τα πού γέρνει! Αν πάλι δεν θες πάρε μια απόφαση της στιγμής και μείνε πιστός σ’ αυτήν μέχρι το τέλος της ζωής σου! Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως ό,τι κι αν διαλέξεις θα πρέπει να νιώθεις εσύ εντάξει με τον εαυτό σου.

Το τραγούδι "Big Finish" (δηλαδή "Μεγάλο Φινάλε") είναι αυτό με το οποίο κλείνει η σειρά δίνοντάς μας μια γεύση του πως θα είναι η ζωή των ηρώων μας ύστερα από τις αποφάσεις που πήρανε. Για λοιπές πληροφορίες μπορείτε να δείτε το επεισόδιο!

Με το που θα πάρεις την απόφαση θα νιώσεις ένα μικρό μούδιασμα ενώ για κάμποσο καιρό θα τριγυρνάει στο μυαλό σου η σκέψη “πως θα ήταν η ζωή μου αν είχα διαλέξει το άλλο;”. Μετά από λίγο ωστόσο θα το ’χεις ξεχάσει και θα συνεχίσεις κανονικά τη ζωή σου. Λίγο πριν όμως το “μεγάλο φινάλε” σου θα διαπιστώσεις αν τελικά έκανες καλά ή κακά που πήρες αυτή την απόφαση κι όχι την άλλη… Μπορεί να το μετανιώσεις ή να ευγνωμονείς τον πανάγαθο για την απόφαση αυτή! Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως ότι κι αν διαλέξεις να απολαύσεις αυτή την απόφαση! Το τέλος είναι μια στιγμή, ένα απλό πέρασμα μέσα απ’ το οποίο αφήνεις όλη την ύπαρξή σου να ζει στις μνήμες όσων σε ήξεραν και σε αγαπούσαν. Αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής δρόμος μέσα από τον οποίο δημιουργείς με την παρουσία σου μνήμες στους άλλους! Φρόντισε να αφήσεις τις καλύτερες εντυπώσεις! ;-)