Happy / Halo

Υπήρξαν φορές στο παρελθόν που δεν έγραψα στο blog ίσως για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και πραγματικά ο λόγος ήταν επειδή ίσως βαριόμουνα. Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τα πόσα πράγματα συνέβησαν σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν μπορώ να τα περιγράψω μέσα σε ένα κείμενο της μίας σελίδας! Γι’ αυτό λοιπόν (όπως συνήθως) θα αποφύγω τις λεπτομερείς περιγραφές και θα καταφύγω σε γενικότητες γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα. Αυτή τη φορά θα προτιμήσω να ακολουθήσω τον φωτεινό δρόμο της αισιοδοξίας και ποιος ο καλύτερος τρόπος αν όχι μέσα από δύο καθαρά αισιόδοξα τραγούδια.

Δεν ξέρω αν το παθαίνετε συχνά αλλά σίγουρα θα έχετε φάει κόλλημα κάποια στιγμή με ένα τραγούδι. Αυτό το περίεργο πράγμα που αισθάνεστε ότι το ακούτε όλη μέρα και πως με κάποιον μαγικό τρόπο το σιγομουρμουράτε συνέχεια: όταν οδηγείτε, όταν δουλεύετε, όταν κάνετε ντουζ (στο ντουζ μπορεί και δυνατά) ακόμα και όταν περιμένετε στην ατελείωτη ουρά στη ΔΕΗ. Μπορεί να το μισείτε, μπορεί να είναι το πιο παρακμιακό τραγούδι που πάτησε ποτέ “πόδι” σε τούτο τον πλανήτη, μπορεί να είναι συνθετικό και στιχουργικό αριστούργημα… Δεν έχει σημασία! Για μένα αυτή η διαδικασία πήρε σάρκα και οστά μέσα από δύο τραγούδια: το “Happy” του Pharrell Williams και το “Halo” της Beyonce. Τις τελευταίες βδομάδες τολμώ να ομολογήσω πως με έπιασα να τα τραγουδάω και τα δύο ατελείωτες φορές.

Η αλήθεια είναι πως αν σας κολλήσει ένα τραγούδι στο μυαλό όσο και να προσπαθείτε να το απωθήσετε δεν πρόκειται να φύγει. Κάνει από μόνο του τον κύκλο του (όπως όλα σ’ αυτή τη ζωή) και θα φύγει χωρίς να το καταλάβετε. Το θέμα ωστόσο είναι πως μέχρι να ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος εσείς βιώνετε όλα τα συναισθήματα που μπορεί να σας προκαλεί το συγκεκριμένο τραγούδι. Και αν μιλάμε για τραγούδια όπως το “Happy” και το “Halo” έχει καλώς. Αν όμως σας έχουν κολλήσει πιο στενάχωρα τραγούδια τότε δυστυχώς θα πρέπει να αποδεχτείτε πως για μερικές μέρες θα κυκλοφορείτε με μια λυπημένη φάτσα.

Αν τώρα αντί για τραγούδι αρχίσουμε να μιλάμε για γεγονότα, θα διαπιστώσουμε ότι είναι το ίδιο πράγμα. Όσο εύκολα και ασυνείδητα κολλάμε σε ένα τραγούδι, το ίδιο εύκολα και ασυνείδητα κολλάμε και σε γεγονότα της καθημερινής μας ζωής. Αν αυτά τα γεγονότα είναι στιγμές χαράς τότε θα είμαστε χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Αν πάλι διαλέξουμε να επηρεαστούμε από στιγμές μοναξιάς και λύπης τότε η ψυχολογία μας φτάνει μέχρι τον πάτο του πηγαδιού! Έχουμε όλα τα φόντα να γίνουμε ευτυχισμένοι και είναι στο χέρι μας να το πετύχουμε. Όπως λέει ο Robin Sharma στο βιβλίο «Ο μοναχός που πούλησε τη ferrari του» δεν έχουμε την πολυτέλεια για ούτε μια αρνητική σκέψη. Οι σκέψη μας είναι σαν ένας κήπος που πρέπει να τον φροντίζουμε συνέχεια και να πετάμε από μέσα όλα τα παράσιτα και τα μαμούνια. Και ο καλύτερος τρόπος; Οι θετικές και αισιόδοξες σκέψεις.

Υπάρχει όμως άλλο καλύτερο “φυτοφάρμακο” γι’ αυτόν τον κήπο από μουσική; Μέσα από τα τραγούδια μπορούμε να εκφράσουμε μεγάλα κομμάτια της προσωπικότητας μας (όπως κάνει και η Beyonce στο Halo όπου εκμυστηρεύεται στον έρωτα της πως πλέον είναι έτοιμη να τον δεχτεί μέσα στην καρδιά της) αλλά και να δείξουμε στον κόσμο την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε (όπως ο Pharrell Williams στο Happy). Αν βλέπετε πως ο κήπος της σκέψεις σας έχει αρκετά ζουζούνια τότε μην χάνετε ούτε λεπτό! Βάλτε ένα αισιόδοξο τραγούδι και σιγά-σιγά όλα θα πάρουν τον δρόμο τους…

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ το “Happy” και το “Halo” είναι προσωπικές μου επιλογές. Είναι στο χέρι του καθενός να διαλέξει να ακούσει αυτό που τον κάνει να χαμογελάει. Καλή ακρόαση σε όλους! ;-)

Wake Me Up!

Πρέπει να παραδεχτώ πως δεν τον είχα και πολύ σε εκτίμηση τον Σουηδό DJ Avicii κι αυτό επειδή το “Levels” μου είχε φανεί αρκετά κουραστικό και ανούσιο τραγούδι. Τώρα όμως με το “Wake Me Up!” τολμώ να πω πως με διέψευσε πανηγυρικά. Πρόκειται ίσως για ένα συνονθύλευμα electropop, dance, soul και country με το κάθε είδος να πλέκεται μέσα στο άλλο με εξαιρετική μαεστρία. Αν και ο Avicii είχε βγάλει μόνο τη μελωδία, τους στίχους τους έγραψε ο τραγουδιστής Aloe Blacc, κι ο οποίος μάλιστα το ερμηνεύει.

Οι στίχοι αναφέρονται σε έναν άνθρωπο ο οποίος στην προσπάθειά του να βρει το σκοπό της ζωής του χάθηκε. Και εκεί είναι που αποφασίζει να τα παρατήσει και να τα αφήσει όλα στην μοίρα. Αντί λοιπόν να βρει τον εαυτό του κατέληξε χαμένος στο σκοτάδι και ως καλύτερη λύση διάλεξε να κλείσει τα μάτια και να τα ξανανοίξει όταν όλα θα έχουν περάσει. Εσείς τι λέτε, είναι αυτή σωστή στάση;

Ο λαός λέει πως «ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται». Αν χαθεί ή αν πέσει σε τρικυμία δεν νομίζω πως θα πάει να κλειδαμπαρωθεί στην καμπίνα του ελπίζοντας πως θα ζήσει μέχρι το επόμενο πρωί αλλά θα πολεμήσει όσο μπορεί με τα κύματα για να προστατέψει όσο μπορεί τη ζωή του. Έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Το να τα αφήνεις όλα στην τύχη ή στη μοίρα, σου κάνει τη ζωή ίσως πιο εύκολη αλλά μόνο αν έχεις μάθει να συμβιβάζεσαι. Αν καταλάβεις πως η ζωή σου δεν σε ευχαριστεί τότε πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς για να προχωρήσεις στην επόμενη σελίδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κοπέλα στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού η οποία βλέποντας πως δεν μπορεί να ζήσει σε μία κλειστή κοινωνία όπου όλοι την κατακρίνουν τα παρατάει όλα πάει στην πόλη, εκεί που όπως λέει και η ίδια «ανήκει»!





Αν δρούσε όπως προστάζουν οι στίχοι του τραγουδιού τότε ίσως και να έμενε για πάντα σ’ αυτή την κλειστή κοινωνία περιμένοντας καρτερικά κάτι ή κάποιος να αλλάξει τις ισορροπίες. Αντ’ αυτού όμως αυτή πήρε το άλογό της και έφυγε μακριά από τον τόπο που τόσο μισούσε για να κάνει ένα καινούριο ταξίδι και να εξερευνήσει άγνωστα μέρη προσπαθώντας να βρει κάπου όπου να μπορεί να ζήσει. Αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Ποτέ δεν πρέπει να αφήσουμε κάποιους να μας κρίνουν και να μας κάνουνε να αμφισβητούμε τους εαυτούς μας. Αν νιώθουμε πως δεν ανήκουμε σε έναν τόπο ή σε μια σχέση τότε δεν υπάρχει κάτι που να μας κρατάει πίσω.



Γύρνα την πλάτη σε ό,τι σε στεναχωρεί...

Ο κόσμος είναι μεγάλος. Γεμάτος με ανθρώπους, γεμάτος με πράγματα να κάνεις, γεμάτος με ευκαιρίες… Με το να κάτσεις να υπομένεις μια κατάσταση που δεν σε ευχαριστεί είναι σαν να μη σέβεσαι τον εαυτό σου. Το να προχωρήσεις παρακάτω το χρωστάς σε εσένα και στη ζωή σου. Σταμάτα να κοιμάσαι και να ελπίζεις πως μια μέρα θα βρεθεί η λύση! Ξύπνα τώρα όσο είναι καιρός… Ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος. Ίσα-ίσα που προλαβαίνεις άμα ξεκινήσεις τώρα! Μην αφήσεις χαμένο ούτε λεπτό! ;-)

Piano Man/My Life

Και μ’ αυτό το άρθρο κλείνει κι αυτό το αφιέρωμα γεμάτο με γλυκόπικρες στιγμές. Δυστυχώς υπάρχουν πολλά τραγούδια του Billy Joel τα οποία αξίζει να τα ξέρουμε αλλά έπρεπε να περιοριστώ σε μόλις 9. Αν μπορούμε να πούμε κάτι για τον Billy αυτό ίσως είναι πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που έμαθε να παλεύει γι’ αυτό που θέλει και αγαπάει και ποτέ του δεν το έβαλε κάτω.

Πολλοί από εμάς έχουμε όνειρα και ακόμα πιο πολλοί τα βλέπουμε να απομακρύνονται όσο τα χρόνια περνάνε. Υπάρχουν όμως και αυτοί που παίρνουν τη μεγάλη απόφαση να τα κυνηγήσουν ακόμα κι αν ξέρουν πως μπορεί να φάνε τα μούτρα τους. Στο τραγούδι “Piano Man” βλέπουμε τον Billy Joel να μιλάει για μια σειρά από ανθρώπους (σερβιτόρες, υπαλλήλους, μπάρμαν κ.ά.) οι οποίοι ζούνε έχοντας πολλά ανεκπλήρωτα όνειρα στην πλάτη τους και απλώς πηγαίνουν στο πιάνο μπαρ που δουλεύει για να τον ακούνε να τραγουδάει και να ξεχνιούνται. Όλοι αυτοί ανήκουν στην πρώτη κατηγορία καθώς αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το πλοίο των ονείρων τους. Αυτό το κάνουν είτε επειδή φοβούνται πως δεν θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους είτε επειδή πιστεύουν πως το πλοίο μπάζει νερά και κάποια μέρα θα βουλιάζει (aka είτε δεν θα πετύχουν ποτέ το όνειρό τους είτε το όνειρό θα αποδειχτεί τελικά κάτι που δεν τους ολοκληρώνει καθόλου). Έτσι περιορίζονται σε μια σωσίβια λέμβο που θα τους σώσει στην τρικυμία και τελικά θα τους ξεβράσει σε μια ακτή και σε μια ζωή που παρόλο που δεν είναι εντελώς αυτό που θέλανε αποφασίζουν να συμβιβαστούν! Και η ζωή συνεχίζεται…

Αντίθετα, ο Billy Joel ανήκει στην άλλη κατηγορία. Ήξερε ότι ήθελε να γίνει τραγουδιστής και συνθέτης από την ηλικία των 15 και το κυνήγησε όσο δεν πήγαινε άλλο χωρίς να αφήσει κανέναν να του πει τι να κάνει. Κάτι παρόμοιο αναφέρει στιχουργικά και στο δεύτερο τραγούδι του δημοσιεύματος “My Life” όπου υποστηρίζει πως δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να επέμβει στις αποφάσεις που παίρνει για τη ζωή του ενώ προτρέπει και όλον τον υπόλοιπο κόσμο να κάνει το ίδιο και να τον αφήσει ήσυχο. Σκληρό από τη μία αλλά αληθινό από την άλλη.

Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να μπορεί να πει λίγο πριν το τέλος της ζωής του, πως τελικά αυτά που έζησε ήταν αυτά που ήθελε. Και ο μόνος τρόπος για να το πει αυτό είναι να δει αν όντως τα όνειρά του κατάφεραν να επιτευχθούν. Αν όχι τότε θα καταλήξει σαν τον John τον μπάρμαν που ήθελε να γίνει κινηματογραφικός αστέρας, σαν τον Paul που δεν θα παντρευτεί ποτέ και σαν τον Davy που εγκατέλειψε τα πάντα και έγινε ναυτικός. Όλοι αυτοί είναι χαρακτήρες που εμφανίζονται μέσα στο τραγούδι και οι οποίοι βασίζονται σε αληθινούς ανθρώπους που γνώρισε ο Billy Joel όταν έπαιζε στην αρχή της καριέρας του σε ένα πιάνο μπαρ. Το κοινό που έχουν όλοι αυτοί είναι πως ζητούσαν από τον Billy να παίξει μια γλυκιά μελωδία για να τους κάνει να ξεχαστούν ξεφεύγοντας για λίγο από τη ζωή τους, ίσα ίσα για να κάνουν μια τσάρκα στον ονειροκόσμο τους.

Αντίθετα την ίδια στιγμή ο Billy έκανε το όνειρό του πραγματικότητα ακολουθώντας αυτό που πάντα ήξερε πως τον κάνει ευτυχισμένο. Αν όλοι κάναμε αυτά που αγαπάμε τότε όχι απλώς θα άλλαζε η δική μας ζωή αλλά και η ζωή όλων των άλλων γύρω μας! Αυτό ο κύριος Joel το γνώριζε και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς της Αμερικής αλλά και του κόσμου. Σε κάθε του συναυλία αποφασίζει να κλείσει με το “Piano Man” και γι’ αυτό κι εμείς θα κλείσουμε με αυτό το εξαίρετο κομμάτι που μας θυμίζει πόσο δύσκολο αλλά και ταυτόχρονα πόσο εύκολο είναι να είσαι ευτυχισμένος! ;-)

Sleeping With The Television On

Ο Billy Joel εκτός από πολύ καλός τραγουδιστής θεωρείται ακόμα πιο καλός συνθέτης. Όλα του τα τραγούδια τα έχει γράψει ο ίδιος και γι’ αυτό είναι και αρκετά επικριτικός με τη δουλειά του. Έχει παραδεχτεί πως υπάρχουν δουλειές που δεν του άρεσαν καθόλου και δεν είναι τόσο δυνατές σε σχέση με άλλες. Στον 7^ο του δίσκο λοιπόν μπορούμε να πούμε πως έκανε μια απόπειρα να αλλάξει το στιλ του και να το προσαρμόσει πιο πολύ στο rock n’ roll μετά από πιέσεις της δισκογραφικής του. Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος “Glass Houses”. Θα περιμένατε να αναφερθώ σε γνωστά τραγούδια του δίσκου όπως το “It’s Still Rock n’ Roll to me” ή το “You May Be Right”. Αντ’ αυτού διάλεξα ένα όχι τόσο γνωστό που όμως δεν υστερεί σε τίποτα από τα υπόλοιπα.

Όπως μαρτυράει και ο τίτλος πρόκειται για κάποιον άνθρωπο που “κοιμάται με την τηλεόραση ανοιχτή”. Σύμφωνα με τους στίχους λοιπόν αυτός ο άνθρωπος είναι η Diane η οποία συνεχώς αρνείται τα καλέσματα των άλλων αντρών κι αυτό επειδή περιμένει να βρει τον Κύριο Τέλειο. Όταν ένα αγόρι προσπαθεί να πλησιάσει ένα κορίτσι σαν την Diane, τότε αυτή αρχίζει να σκέφτεται από μέσα της τι θα ήταν σωστό να κάνει. Να δοκιμάσει να κάνει κάτι με αυτόν τον άγνωστο ή να συνεχίσει να αντιστέκεται μέχρι να έρθει «αυτός που περιμένει» (που όμως θα είναι από τ΄ αστέρια). Μετά από πολύ σκέψη (κάνα πεντάλεπτο) αποφασίζει να ρίξει πάγο στον τυπά που της την πέφτει και να συνεχίσει τη δουλειά της αμέριμνη. Κι εδώ μπαίνει ο Billy Joel και της τα χώνει.

Αν σκεφτούμε πως το φλερτ είναι σαν το ζάπινγκ τότε στην προκειμένη περίπτωση το τηλεκοντρόλ βρίσκεται στο χέρι της γυναίκας. Αλλάξει συνέχεια κανάλια χωρίς να βλέπει τίποτα ενώ ψάχνει αυτό που θα της τραβήξει αρκετά το ενδιαφέρον ώστε να προσηλωθεί 100%. Δυστυχώς όμως ένα preview δεν μπορεί να είναι ένα τόσο αντιπροσωπευτικό δείγμα της “εκπομπής” που παρακολουθεί με αποτέλεσμα να χάνει όλη τη δράση και την ένταση που θα μπορούσε να βιώσει αν καθόταν να την παρακολουθήσει ολόκληρη. Από την άλλη μπορεί ένα φαντασμαγορικό δείγμα να καταλήξει να την απογοητεύσει οικτρά αποδεικνύοντας πως δεν είναι λίγες οι φορές που ένα καλό “μάρκετινγκ” ξεγελάει και τους καλύτερους παίχτες!

Δυστυχώς όλοι οι άνθρωποι βαριόμαστε να δώσουμε πολύ χρόνο για να γνωρίσουμε κάποιον κι αυτό επειδή δεν περισσεύει ούτε σε εμάς. Θέλουμε όλα να γίνονται γρήγορα και εδώ-και-τώρα πράγμα που μας οδηγεί σε συχνές αποτυχίες και μάλιστα απανωτές. Αντίθετα επειδή καμιά φορά, πάνω στο ζάπινγκ, πέφτουμε σε επανάληψη προτιμούμε να δούμε ξανά το ίδιο έργο ακόμα κι αν ξέρουμε πως θα καταλήξει. Κι αυτό συμβαίνει επειδή δεν μας αρέσει να παίζουμε στα τυφλά!

Ας δώσουμε σε έναν άνθρωπο την ευκαιρία να έρθει κοντά μας ακόμα κι αν τελικά αποδειχτεί λάθος. Ας αφήσουμε μια εκπομπή να παίζει από την αρχή μέχρι το τέλος. Μια ολοκληρωμένη γνώμη τουλάχιστον δεν θα μας αφήσει κανένα κενό μέσα μας! Και στην τελική και μαλακία να αποδειχτεί η εκπομπή, το τηλεκοντρόλ το έχουμε στο χέρι μας και πάμε γι’ άλλα! ;-)

Vienna

Και μ’ αυτό το τραγούδι κλείνουμε τον δίσκο “The Stranger” και μάλιστα με το τραγούδι “Vienna” που είναι ένα από τα πιο προσωπικά και αγαπημένα τραγούδια του ίδιου του Billy Joel. Η “Βιέννη” όπως είναι λογικό χρησιμοποιείται ως μεταφορά, η οποία όμως δημιουργήθηκε μέσα στο μυαλό του 24χρονου Billy όταν πήγε στη Βιέννη για να επισκεφτεί τον πατέρα του που είχε να τον δει από τότε που ήταν 8 χρονών!

Σύμφωνα με μια συνέντευξη που είχε δώσει στην New York Times είχε αναφέρει πως γι’ αυτόν η Βιέννη είναι μια παρομοίωση για τη ζωή. Όταν πήγε στη Βιέννη για να δει τον πατέρα του ο Billy είδε τυχαία μια ηλικιωμένη κυρία στον δρόμο να σκουπίζει. Αυτό που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν πως αυτή η γυναίκα παρά τα 90 της χρόνια συνέχιζε να προσπαθεί και να κάνει κάτι για να αισθάνεται ζωντανή και πως κάνει κάτι χρήσιμο. Και τότε αμέσως του ήρθε στο μυαλό ο πιο βασικός στίχος του τραγουδιού…

“Vienna waits for you...”

Έχουμε μπροστά μας μια ζωή χωρισμένη σε χρόνια, μήνες, μέρες και ώρες. Κάθε ώρα, μέρα, μήνας και χρόνος που περνάει είναι μοναδικός και δεν γυρίζει πίσω. Αυτό που λένε όλοι είναι πως καλά θα κάνεις να ζήσεις τα μαθητικά σου και τα φοιτητικά σου χρόνια έντονα για να κατασταλάξεις και να ηρεμήσεις μετά κάνοντας μια δουλίτσα για να εξασφαλίσεις τα λεφτά για να πιάσεις ένα διαμερισματάκι και να χωρέσεις εκεί μια οικογένεια. Το θέμα είναι όμως να μπορέσεις να δώσεις νόημα σε όλη σου τη ζωή και όχι απλώς στα πρώτα παιδικά βήματα. Όπως αναγνωρίζει και ο Billy Joel, στην Αμερική και σε άλλα κράτη οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζονται σαν αόρατοι καθώς τους κλείνουν σε γηροκομεία αφήνοντας τους στη μοναξιά τους. Αντίθετα όμως στη Βιέννη εκείνη η γιαγιά εξακολουθούσε να κάνει κάτι για να συνεχίσει να νιώθει ζωντανή, παρόλο που πρόκειται για κάτι τόσο απλό όπως το να σκουπίζει τον δρόμο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι τα παρατάνε μετά τα 40 και αφοσιώνονται σε μια ζωή στα δεσμά της οποίας έχουν παγιδευτεί. Και τότε είναι που βλέπουν τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια να περνάνε χωρίς να κάνουν κάτι ουσιαστικό για τους εαυτούς τους. Έτσι είναι η ζωή και αυτό είναι πολύ λογικό να συμβαίνει. Το θέμα είναι όμως να μην παραιτηθείς ποτέ από τη ζωή. Ένας χρόνος όταν είσαι 20 χρονών και όταν είσαι 60 χρονών έχει ακριβώς τις ίδιες μέρες (αρκεί να μην πέσεις σε δίσεκτο). Αν υπάρχει κάτι που αγαπάς και θέλεις να το κάνεις τότε γιατί να μην το κάνεις και όταν γίνεις 60;

Η “Βιέννη” θα είναι εκεί και θα περιμένει μέχρι λίγο πριν το τέλος. Μην πάψεις ούτε στιγμή να ελπίζεις και να προσπαθείς για κάτι καλύτερο στη ζωή σου. Όπως λένε και οι στίχοι:

“Δεν ξέρεις πως μόνο οι χαζοί είναι ικανοποιημένοι;”

Αν υπάρχει κάτι που θέλεις να κάνεις και σε γεμίζει τότε κάντο. Δεν έχει σημασία πότε… Τώρα; Σε 5 χρόνια; Σε 20 χρόνια; Σε 60 χρόνια; Απλώς κάντο έστω μια τελευταία φορά… ;-)

Only The Good Die Young

Συνεχίζουμε με τον δίσκο “The Stranger” και περνάμε σε ένα αρκετά… αμαρτωλό τραγούδι. Ο τίτλος του μπορεί να μεταφραστεί ως «Μόνο οι καλοί πεθαίνουν νέοι» ή σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση «Αμαρτήστε, δίνει ζωή». Ουσιαστικά ο Billy Joel έγραψε αυτό το τραγούδι βασισμένος σε μια πραγματική εμπειρία με μια κοπέλα η οποία δεν ήθελε να συνευρεθεί μαζί του ερωτικώς επειδή ήταν καθολική και σύμφωνα με την καθολική εκκλησία το προγαμιαίο σεξ είναι αμαρτία.

Γενικά ζούμε σε μια αρκετά ασφυκτική κοινωνία. Μας λένε όλοι να κάνουμε το σωστό και να πηγαίνουμε πάντα σύμφωνα με άγραφους και έγγραφους κανόνες. Βάζουμε οι ίδιοι στη ζωή μας “πρέπει” που μας αγχώνουν και γεμίζουμε το μυαλό μας με πράγματα που έχουμε να κάνουμε και με άλλα που θα ήταν πρέπον να αποφύγουμε! Αν ο κανόνας είναι του στυλ «φίλε δεν μπορείς να σκοτώσεις τον διπλανό σου επειδή θα πας στη στενή», τότε συμμορφώνεσαι χωρίς πολλά-πολλά μιας και το Σύνταγμα το λέει ξεκάθαρα. Αν όμως ο κανόνες λέει «μην κάνεις σεξ, είσαι μικρή ακόμα» τότε τι κάνεις; Όχι το λέω γνωρίζοντας πως το Σύνταγμα δεν προβλέπει κάτι (εκτός βέβαια αν προσβάλεις τη δημοσία αιδώ).

Μιας όμως και αναφερθήκαμε στο σεξ, ας το αναλύσουμε περαιτέρω. Συγκεκριμένα το σεξ είναι σαν το να βάζεις το δάχτυλό στη μύτη σου. Όλοι το κάνουν ιδιωτικά αλλά δεν το λένε ποτέ! (εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις – και στα δύο). Ο λόγος για τον οποίο έχει γίνει τόσο taboo το θέμα της σεξουαλικής συνεύρεσης είναι κυρίως οι χριστιανικές απόψεις σύμφωνα με τις οποίες το σεξ εκτός γάμου θεωρείται πορνεία. Ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή όπου αναφέρει πως για να αποφευχθεί η πορνεία πρέπει κάθε γυναίκα να έχει έναν άντρα και κάθε άντρας να έχει μία γυναίκα. Άρα μόνο εαν ένα ετεροφυλικό ζευγάρι ενωθεί με τα ιερά δεσμά του γάμου μπορεί να υπάρξει σεξουαλική επαφή. Κάτι τέτοια άκουγε και η Virginia και έκανε κράτη!

Το  2003 η Barbara Streisand  στην  προσπάθειά  της  να απο-
κρύψει φωτογραφίες της βίλας της στο  Μαλιμπού (πάνω) κα-
τέληξε να  δημιουργήσει μεγαλύτερο  σάλο κάνοντας τα μέσα
ενημέρωσης και τα website να ποστάρουν συνέχεια φωτογρα-
φίες της βίλας της. Από κει πήρε το όνομά του και το φαινο-
μενο.

Ποια είναι η Virginia; Πρόκειται για μια κοπέλα που άρεσε στον Billy Joel στο γυμνάσιο και ενώ αυτός της εξέφραζε τα συναισθήματά του, αυτή τον απέρριπτε λόγω του θρησκόληπτου περιβάλλοντος από το οποίο προερχόταν. Χρόνια μετά ο Billy εμπνευσμένος απ’ αυτό το γεγονός αποφάσισε να εκφράσει τα εσώψυχά του μέσα από στίχους που όσο και αν δεν το περίμενε, προκάλεσαν σούσουρο! Ανέφερε συγκεκριμένα πως θα προτιμούσε να μην πάει στον παράδεισο και να μείνει να κάνει παρέα με τους αμαρτωλούς κι αυτό γιατί η παρέα με τους αμαρτωλούς έχει πιο πολύ πλάκα απ’ ότι με τους αγίους. Και αμέσως ξεχύθηκαν οι χριστιανοί στους δρόμους και με την κατηγορία του «Αντιχριστιανικού» απαγόρευαν στους ραδιοφωνικούς σταθμούς να παίζουν το κομμάτι. Περιττό να σας πω πως με το που το απαγόρευσαν οι πωλήσεις ανέβηκαν κατακόρυφα οδηγώντας το single στις πρώτες θέσεις των charts. Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε πολύ αργότερα ως το “Φαινόμενο Streisand”. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται όταν κάποιος στην προσπάθειά του να αποκρύψει ή να απαγορεύσει κάτι καταλήγει να το δημοσιοποιήσει και να το κάνει πιο γνωστό. (Ένα ελληνικό παράδειγμα είναι η σειρά “Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;” που με το που την έκοψε το Mega μετά το 6^ο επεισόδιο κατέληξε να θεωρηθεί μια από τις καλύτερες και πιο κωμικές σειρές της ελληνικής τηλεόρασης). Είναι ουσιαστικά μια αντίδραση που έχει η κοινωνία απέναντι σε κάθε τι που απαγορεύεις στον κόσμο (κάτι ήξερε και ο Καποδίστριας με την πατάτα!)

Τέτοιες αντιδράσεις έχουν πλέον και οι νέοι στο θέμα του σεξ. Αν ένας γονέας απαγορεύσει στο παιδί του να κάνει σεξ τότε το παιδί μπορεί είτε από αντίδραση είτε από αυξημένη περιέργεια να ενδώσει στο ερωτικό κάλεσμα κάποιου άλλου ανθρώπου. Η απαγόρευση συνήθως επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα και γι’ αυτό δεν τη θεωρώ και την καλύτερη λύση. Δώσε στον άλλον τη γνώση για να μπορεί να ξέρει τι θέλει να κάνει και πότε θέλει να το κάνει. Αλλιώς μπορεί ασυναίσθητα να παίρνει αποφάσεις απλώς και μόνο για να φαίνεται ότι τις παίρνει… ;-)

Movin' Out (Anthony's Song)

Και περνάμε ίσως στον δίσκο που εκτίναξε την καριέρα του Billy Joel στον αέρα. Κριτικοί και κόσμος λάτρεψαν τον πέμπτο του δίσκο με τίτλο “The Stranger” κάνοντας τον τον πρώτο του σε πωλήσεις (χωρίς τα άλμπουμ-συλλογές) ενώ το περιοδικό Rolling Stones του έδωσε τη θέση νούμερο 70 ανάμεσα στα “500 μεγαλύτερα μουσικά άλμπουμ όλων των εποχών”. Για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά κυρίως λόγω προσωπικής επιλογής, θα ασχοληθούμε αρκετά με αυτόν τον δίσκο σ’ αυτό και στα επόμενα 2 άρθρα. Ξεκινάμε με το “Movin’ Out” ή αλλιώς “Anthony’s Song”!

Μέσα από αυτό το τραγούδι ο Billy Joel θέλει να πει την δική του άποψη για όλους αυτούς τους ανθρώπους της εργατικής και μικροαστικής τάξης που δουλεύουν ώρες ατελείωτες για να μπορέσουν να δείξουν στον κόσμο ότι έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν μια άνετη ζωή. Οι στίχοι αναφέρονται συγκεκριμένα σε ανθρώπους που κάνουν απλές δουλειές όπως μανάβης και μαζεύουν χρήματα κάνοντας μια δεύτερη ή και τρίτη δουλειά με σκοπό να τα ξοδέψουν στο να αγοράσουν ένα σπίτι σε σικάτη περιοχή ή στο να ανταλλάξουν το αυτοκίνητό τους με ένα καλύτερο. Κανείς δε λέει πως είναι κακό να θέλεις λίγη πολυτέλεια στη ζωή σου. Αλλά το να δουλεύεις υπερωρίες μόνο και μόνο για να μπορείς να πουλήσεις μούρη επειδή έχεις καλύτερο σπίτι ή πιο γρήγορο αυτοκίνητο δεν θα έλεγα πως αξίζει.

Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Billy Joel μέσα από τους στίχους, με το να δουλεύει κάποιος τόσο πολύ για να μπορέσει να εξασφαλίσει όλα αυτά τα αγαθά για τον αυτό του, θα καταλήξει στο τέλος να μην τα χαρεί. Πως λέει ο λαός «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη»; Κάτι τέτοιο. Τι να το κάνεις το τεράστιο σπίτι αν για να το αποκτήσεις φτάσεις να πάθεις καρδιακό; Πώς να το οδηγήσεις το αυτοκίνητο αν για να το αποκτήσεις φτάσεις να πάθεις λουμπάγκο;

Υπάρχουν άνθρωποι που όντως θέλουν λίγη πολυτέλεια στη ζωή τους κι αυτό γιατί μπορεί η αγορά ενός συγκεκριμένου σπιτιού αποτελούσε γι’ αυτούς όνειρο ζωής (π.χ. το σπίτι στα προάστια, το διώροφο στο Ψυχικό και το εξοχικό στη Σαντορίνη). Μόλις όμως επιτευχθεί ένας στόχος τότε εμφανίζεται ο άλλος, ο οποίος σταδιακά θα πάρει τη μορφή ανάγκης με αποτέλεσμα το “παιχνίδι” να μη σταματάει ποτέ. Αυτό από την μία είναι καλό επειδή πάντα θα έχουμε κάτι να μας παρακινεί αλλά από την άλλη δεν μας επιτρέπει να χαιρόμαστε αυτά που έχουμε ήδη καταφέρει. Πολλά πράγματα στη ζωή μας τα θεωρούμε δεδομένα και τα ξεχνάμε ενώ επικεντρωνόμαστε σε άλλα που πιστεύουμε πως μας λείπουν και τα χρειαζόμαστε. Αυτά είναι οι πολύ γνωστές σε όλους μας «πλασματικές ανάγκες».

Αν μια ανάγκη μας είναι πραγματική, τότε δεν θα χρειαζόταν να δείξουμε στον κόσμο ότι καταφέραμε να την καλύψαμε. Κάτι δηλαδή που κάνουν όλοι όσοι πεθαίνουν στη δουλειά μόνο και μόνο για να αποδείξουν στο γείτονα ότι έχουν περισσότερα καλούδια απ’ αυτόν. Κάτι παρόμοιο δηλαδή που κάνουν οι Έλληνες σήμερα με τα κινητά. Με το που βγήκαν αυτά τα κινητά αφής iPhone της Apple και έγινε ο πανικός, όλοι, κουτσοί, στραβοί, κουλοί έσπευσαν να το αγοράσουν (ακόμα κι αν χωρίς αυτό αντέχουν να ζήσουν). Το αστείο συνεχίζεται με το γεγονός ότι ενώ όλοι έχουν καταφέρει να αγοράσουν ένα κινητό τηλέφωνο 500 και 600 € λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι έχουν κάρτα για να μπορέσουν να μιλήσουν! ;-)

Los Angelenos / New York State of Mind

Ο επόμενος μουσικός συνδυασμός νομίζω πως καταλαβαίνετε πόσο αντιθετικός είναι. Μιλάμε για δύο από τις πιο μεγάλες και πιο γνωστές πόλεις στις ΗΠΑ και οι οποίες έχουν ταυτιστεί με εντελώς διαφορετικά πράγματα. Από τη μία έχουμε το Λος Άντζελες με το Hollywood και από την άλλη μεριά της ηπείρου έχουμε τη Νέα Υόρκη με το Μπρόντγουεϊ. Δύση και ανατολή, Ειρηνικός και Ατλαντικός, κινηματογράφος και θέατρο… Όσο να πεις δεν είναι λίγα αυτά που χωρίζουν αυτές τις δύο πόλεις.

Όταν ο Billy Joel πήγε στο Λος Άντζελες το 1973 περίμενε να κάνει μια καινούρια αρχή ύστερα από μια άσχημη συνεργασία που είχε με την πρώτη του δισκογραφική εταιρία. Έζησε εκεί για 3 χρόνια και έβγαλε τον δεύτερο δίσκο του “Streetlife Serenade”. Αν τον ρωτάγατε τότε θα σας απαντούσε μάλλον πως είναι ενθουσιασμένος με αυτή την καινούρια ζωή που ανοίγεται μπροστά του και πως δε βλέπει τη στιγμή που θα βγάλει τον δεύτερο του δίσκο. Ωστόσο 3 χρόνια μετά τον βλέπουμε απογοητευμένο από το Hollywood και όλη αυτή τη ζωή των ανθρώπων της δυτικής ακτής με αποτέλεσμα να πάρει το πρώτο αεροπλάνο και να επιστρέψει στα γνωστά του λημέρια, στη Νέα Υόρκη.

Βλέποντας προσεκτικά τους στίχους του τραγουδιού “Los Angelenos” θα καταλάβουμε πόσο επικριτικός ήταν με τους κατοίκους του Λος Άντζελες. Άλλοτε επικαλείται στερεότυπα όπως μικροαστικές κυρίες μέσα σε σπορ αυτοκίνητα και είτε σέξι μαθητριούλες και άλλοτε κάνει αναφορές στην καταγωγή των ανθρώπων αυτών (μιας και οι περισσότεροι είναι λατινοαμερικάνοι και έχουν ισπανικά ονόματα). Εκεί που καταλήγει ωστόσο για τους κατοίκους του Λος Άντζελες είναι πως τους θεωρεί “κενούς”, επιφανειακούς και πως με ό,τι κάνουν προσπαθούν απλώς να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο. Πολλές μπιχτές και καρφιά σε ένα μόνο τραγούδι… Η αλήθεια να λέγεται.

Από την άλλη όμως έρχεται η Νέα Υόρκη. Έπειτα από τρία χρόνια τον Λος Άντζελες (για τα οποία σήμερα μετανιώνει) παίρνει τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στις ρίζες του. Έτσι το 1976 βγάζει τον καινούριο του δίσκο με τίτλο “Turnstiles” (που ουσιαστικά είναι οι περιστροφικές πόρτες). Μέσα από μια σειρά από τραγούδια [“New York State of Mind”, “Say Goodbye to Hollywood” και “Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)”] εκδηλώνει την αγάπη του για την ανατολική ακτή και τη χαρά του που επέστεψε έπειτα από μια περιπέτεια που ο ίδιος θεωρεί αποτυχημένη. Οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν αλλάξει και εξακολουθούν να είναι επικριτικοί. Παρόλα αυτά βγάζω το καπέλο στον Billy Joel γιατί αυτός τουλάχιστον δοκίμασε να δει πως είναι η ζωή αλλού και έπειτα αποφάσισε ότι δεν του ταιριάζει.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να δοκιμάσουμε πως είναι το άγνωστο. Δοκιμάζοντας μαζεύουμε εμπειρίες και γνώση που μέσα από τη θεωρία δεν πρόκειται ποτέ να τη λάβουμε. Μέσα από την πράξη θα μπορέσουμε να μάθουμε τα όρια μας με σκοπό να προχωρήσουμε παρακάτω. Και ακόμα κι αν κάνουμε λάθος επιλογή τουλάχιστον πλέον θα ξέρουμε κάτι παραπάνω για τον εαυτό μας. Στη ζωή δεν υπάρχουν αποτυχίες. Αν βλέπουμε τα πάντα σαν “εμπειρίες” τότε θα συνειδητοποιήσουμε πως όλα αυτά είναι που μας κάνανε αυτούς που είμαστε σήμερα!

Η ζωή είναι σαν μια περιστρεφόμενη πόρτα. Μπαίνεις, κάνεις βόλτες, βγαίνεις από όποια μεριά θέλεις, μαζεύεις γνώση μέσα από εμπειρίες και στο τέλος καταλήγεις εκεί απ’ όπου ξεκίνησες έχοντας πλέον πλήρη συνείδηση για το τι θέλεις να κάνεις. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι να μπεις… Τα πάντα στη ζωή είναι η αρχή, το πρώτο βήμα, το πρώτο ταξίδι. Αν γίνει αυτό τότε όλα τα άλλα είναι απλώς ντόμινο! ;-)